Knooppunt

Dit station kent een centrale plaats in mijn leven. Ik kwam hier vaak, nog steeds trouwens, en ging er vandaan. Dichtbij, ver weg. Bepakt en bezakt of met lege handen. Met zwaar gemoed of juist verlicht. Hier kruisten sferen, botsten humeuren en wisselden stemmingen. Utrecht Centraal Station is een knooppunt. Ook in mijn bestaan.

Vetzucht

In de schappen bungelt de foto van een Noord-Hollandse deerne. In dit geval tussen de vette roomboterkoekjes en andere baksels. Welke lekkernijen beveelt ze behalve zichzelf aan? En hoeveel mag ik er dan van nemen? Door de uitnodigende glimlach koop ik juist een extra pak cakemergpijpjes. Haar verschijning is een aansporing, een vergoeilijking bijna, 'Het mag van Sonja'.

Zonder gewichtsconsulente ben ik groot gebracht. Als ik er al een had was het mijn moeder of de schooljuf, die dit zware consulentschap er gewoon belangeloos naast deden.Tegenwoordig is er Sonja die lijn brengt in het leven van velen. Tot in de supermarkt aan toe.
Voordat super-Sonja een lumineus dieetidee kreeg werd er ongans geschransd. Haar gewichtsideaal mag dus enige naam hebben. Tegenwoordig legt Sonja extra gewicht in de schaal met een heuse foundation. Voor hulp aan kinderen tot 5 jaar, lijdend aan ondergewicht in de Filippijnen, Sudan en Mongolie. Met de opbrengsten van vetzuchtige medemensen de hongerigen voeden…. Zonder dikdoenerij wordt dus al etend de kloof tussen rijk en arm geslecht. Wat is mevrouw Bakker eigenlijk een onbaatzuchtig medemens.

Oeps...

Mijn laptop vergeten! Net als 750 andere Schipholbezoekers deze dagen overkomt. Stel je eens voor, elke week worden zevenhonderdenvijftig schootcomputers door hun baasje moederziel-alleen achtergelaten op het nationale vliegveld. Ben benieuwd hoeveel Apple's daar tussen zitten. Zonde om een iBook te verliezen want bij minder dan de helft van de verloren notebooks is sprake van hereniging.

Balspel

Weinig begrijp ik er van. Van cricket. Het met tradities en een geheimtaal omgeven balspel. De teams moeten in elk geval afwisselend batten of fielden. En de wicket moet om. Die bestaat uit ‘stumps’ en ‘bails’. Wie is nu de tegenpartij? De spelers zijn namelijk allemaal gehuld in het wit. Dat is dan waarschijnlijk te bepalen aan de hand waar je staat. In het field of op de pitch. Wat me bevalt aan cricket, is dat het zich in de open lucht afspeelt. En dat van deze sport volgens mij geen zaalvariant bestaat.

Fans

Het is alweer anderhalve maand geleden dat Kees Fens het leven liet. Naar rooms-katholiek gebruik wordt zes weken na iemands overlijden een mis opgedragen. Vandaag om 11.00 uur voor Kees Fens in ‘de Krijtberg’, St. Franciscuskerk aan het
Singel in Amsterdam. Talloze fans van zijn Volkskrant- en andere stukken missen de veelschrijver node. Fens zelf zou een ander woord kiezen. Bewonderaar of liefhebber. Vooral dat eerste is toepasselijk. Bewonderenswaardig hoe de eloquente bewonderaar andere bewonderaars met de pen beroerde. Die kunst verdient het om in ere gehouden te worden. Net als de nagedachtenis aan Fens.

Geletterd

Deze muur toont zich geletterd. Weliswaar beperkt tot twee figuren uit het alfabet. Het is eigenlijk een klankgedicht. Best wel avant-gardistisch. De stenen declameren een aardig woordje Dada. Het metrum geeft vorm aan de kadans van de treinreis. Al naar gelang de lengte van het traject (en je long-inhoud) is er de mogelijkheid van versnellen en vertraging. Een languitgerekte S aan het einde laat het geluid horen van remblokken die de ijzeren wielen tot stilstand brengen. Er was kennelijk een tijd, ergens jaren zeventig (?), dat elk station een eigen gezicht mocht bepalen. De architect kreeg de vrije hand. Nog voor de dictaten van huisstijl en zo. Het levert poetische plaatsjes op.

Niets

Voor mij is het een teken aan de wand. Als de muren konden spreken blijven gevels het woord voeren. Deze gevel geeft een zeer eigen kijk op niets en ook weer alles.