Hobbelpaard

De burgerij neemt het defilé af. Sjokkend bewondert een mensenmassa de eindeloze uitstalling van bezit. De handelsgeest wordt door Koninginnedag extra opgewekt. Menigeen wil een slaatje slaan uit de geboortedag van een wijlen vorstin. Bij elke stuiver, of het laatste dubbeltje kan het een deal zijn. Of no deal. De Hollander toont zich de geboren salesmanager.
En dan het Ballengooien. Dat heet vermaak. Zou Juliana dit voor ogen hebben gehad? Haar verjaardagsfeestje een bric a brac.
‘Er valt wat te halen, mensen!’
Men sjokt voort, langs kleedjes bedekt met restanten inboedel. Er klinkt handjeklap, terwijl geldt: wat een gek er voor geeft. Het overschot wordt hier geëtaleerd als zeldzame koopwaar. Jip en Janneke-puzzels, vier eetkamerstoelen, cassettebandjes in originele verpakking, het houten hobbelpaard. Ze wachten op een tweede leven.
Wij wandelen eigenlijk langs onszelf en kijken schaamteloos in de spiegel. Al dragen we niet alle dagen tot oud roze verschoten oranje. Ik zie me lopen, heel gewoon, niets aan de hand. Verbeelding kent geen plaats. Dit is mijn volk, mijn vaderland en zal het nimmer ontstijgen. Het is zoals het is.

Driewerf

Op de dag die zó nadrukkelijk voor alle ingezetenen is kan ik moeilijk mijn draai vinden. Natuurlijk behoort elke dag toe aan iedereen maar op deze moet je dit publiekelijk laten blijken. Liefst op straat. Vandaag is vooral een rommelige dag die bol staat van het uitventen van de volksaard. Nederlanders verkopen niet hun moeder maar wel haar afgedankte spullen. Een lampenkap, lampetkan of kom, een laarzentrekker.
De route is allang uitgestippeld, langs de kraampjes, ik kan er niet om heen. Geen evenement zonder lawaai dus uit luidsprekers klinkt gelal of muziek schalt van heinde en verre. Heel het land laat van zich horen. De alarmfase voor de oranjekoorts wordt verhoogd naar het allerhoogste niveau.
Liever ga ik mijn eigen gang maar dan ben je een verrader. Dus neem ik er nog een. Driewerf hoera.

Oerhollandsch

IJs en weder dienende vermaken veel mensen zich op bevroren water. Tenminste, als de weersomstandigen meewerken. Het levert oerhollandsche plaatjes op. Rita Verdonk kan trots zijn. Dat brengt mij op de ultieme integratie: een moslima, getooid met burka pootje over op haar klapschaatsen door de binnenbocht van de lokale ijsclub.
Of is ijspret volgens de Koran verboden?

8 + 1 = 9

Als vanouds biedt Oud en Nieuw mij een contemplatief moment. Zo viel ik in slaap bij Youp van 't Hek. Dat zegt meer iets over mijn vermoeidheid dan over de conferencier. Denk ik. De champagne onaangebroken. Moet ik deze soldaat maken omdat het jaartal verspringt? Om vijf over twaalf besloten we er nog een nachtje over te slapen. Met de ploffende, brandende hemel als wiegelied steeg ik op naar dromenland. En waande mij al goed op weg in 2009.

Zelfportret

Naar verluidt is kerst een feest van licht. Zo lijkt de mensheid in de ban van een alomvattend schijnsel.
Iedereen wil wel eens schitteren. Als een onbeduidende ster. En zichzelf spiegelen aan het licht en de tijd. Een mooie aanleiding voor een zelfportret dus.
'Hij zeide: Er zij Hugo; en er was Hugo.'

Kerstboodschappen

Dat de kassameisjes flink kunnen scannen en het aantal pintransacties maar weer veel hoger mag zijn dan vorig jaar.
'In den hoge. Vrede op aarde, vrede op aarde.
In de mensen een welbehagen.'

Dag...

Sinterklaasje dag dag
dag dag zwarte piet
Dag Sinterklaasje dag dag
Luister naar ons afscheidslied’

Zo. De goedheilig man is weer vertrokken naar Spanje. Op naar de volgende feestdagen. De kerstboom staat al te acclimatiseren in de garage. Het lijkt alsof ik de kerstspullen nog maar net op zolder heb gezet. Kunnen ze wéér naar beneden.

Welkom

De goedheiligman brengt ook vertier voor de wat oudere kinderen. De bewoners van het verzorgingshuis waren in elk geval onder de pannen. Ze konden in de prijzen vallen.

Kunstboter

Wat je van ver haalt is lekker, zeggen ze wel eens. De vraag is of mijn Utrechtse meisje ook een beetje een Zeeuws meisje werd nadat ik op de Hoge Hil in Domburg om haar hand vroeg.
Of betreft het hier een halvarine waarheid? Soms heb ik graag kunstboter op mijn hoofd.

Strijd

Tussen de aanhangers van de gastclub zag ik de lokale derby. Het eerste van v.v. CDN tegen het eerste van v.v. Dalto. Alle ingrediënten voor een waar voetbalspektakel. Gele kaarten, penalty (CDN miste) en in de laatste minuten het enige doelpunt door Dalto. En veel dorpse rivaliteit. Het clubtenue als symbool van gekleurde onenigheid. Rood-wit versus geel-zwart. Je bent voor of je bent tegen. Voetbal blijft oorlog, ook al ben je buren.

Zak

Het is wat het is
van kredietcrisis
trekt goedheiligman
zich niks an
consumeren en spenderen
dat zal AEX waarderen
geven is zijn vak
met als bonus de zak
premie voor volks welbevinden
na vaderland innig verbinden