Gezwam

Bestaat er zoiets als visueel kabaal? Dat je je ogen dicht wilt doen en van gekkigheid niet weet waar je kijken moet. Verkeersaanduidingen, reclameborden, abri's behangen met wervende boodschappen. Ze komen op je af als vliegende sneeuw. Knipperen helpt nauwelijks. Wrijven evenmin.
De openbare ruimte in Nederland is klein en iedereen wil zijn of haar zegje doen. Jan en alleman moet zonodig kunnen melden wat'ie wil. Het gewauwel op televisie verplaatst zich nu ook naar de straten en bermen. Als je naam maar valt, denkt de ondernemer die een bordje timmert. Nu snap ik de ontlezing steeds beter. Mensen zijn de mededelingen meer dan zat. Geen moment is er rust. De hele dag door bestookt met informatie. Vaak zijn het letters, in de toekomst staan er joekels van full HD schermen met onafgebroken bewegende beelden langs de kant van de weg. Op elke straathoek een LCD display, wat het ook zijn mag. Nog meer palen en straatmeubilair.
Taal noch teken wil ik vernemen. Ze kunnen van mij het dak op met de terreur van tekst en uitleg. Ik zie graag vooral ruimte in de openbare ruimte. Zolang iedereen iets kwijt wil, verliezen we de vrijheid uit het oog. Ongehinderd vooruit kijken is er nauwelijks meer bij. Ondertussen zitten we mooi opgescheept met een hoop gezwam in de ruimte.

Milieustraatfeest

In de milieustraat moet je zijn. Vooral op zaterdagmorgen. Als de klussers het op hun heupen krijgen. Auto’s rijden af en aan. De aanhangwagen volgeladen. Een opgeruimde goegemeente dumpt hun gesorteerde vuil bij wat soms verhullend aanbiedstation heet. Of brengdepot.
Mensen in alle soorten en maten ontdoen zich van zoveel verschillende spullen. Surfplanken, skistokken, matrassen, tuinaarde. Sporen van allerhande hobby’s zijn nauwelijks aan te slepen. Durft iemand te beweren: ‘Laat mij uw achterbak zien en ik zal zeggen wie u bent’?
In de rij om te mogen storten opent een man het raampje en vraagt de gemeentemedewerker naast de slagboom:
“Help jij even mee uitladen? Daar betaal ik toch belasting voor.”
Een vijftiger met twee emmers vol lege wijnflessen bij de glasbak herkent de man, verderop bij de puincontainer.
“He, buurman!”
Een plek voor bijzonder afval en bijzondere ontmoetingen. Het is maar goed dat ze er geen koffie schenken. Of een terras openen. Dan werd de milieustraat de gezelligste straat van het land. Aanloop genoeg.

Verder

Het weekeinde is begonnen. De rouw vervangt een hoop rumoer. Nu moeten nabestaanden het zelf doen. Zonder de royale aandacht.
Het verhaal van een volksfeest als aanloop naar een lang weekeinde is ten einde. Door één man in zijn auto aan gruzelementen gereden. Hij kegelde vol gas monarchisten omver en schreef geschiedenis. Een aanslag op het gezonde verstand maar wat hem bezielde is meegegaan in zijn graf.
De lijkt rijp om het te laten rusten. De massa geeft het verdriet terug aan de intimi. Het land wil door. We moeten verder.

Achterplaats

Wie veel reist... leest zich in. De reisboekverkoper grossiert in gemeenplaatsen en geeft klanten een doel. Wegenkaarten voor de woestijn, hangplekken in Hong Kong en een kiss and ride in Kameroen. Elke achterplaats in Azerbeidzjan staat op de plank. Altijd prijs en dus kassa, met ruim aanbod in huis.
Eenmaal de bestemming bereikt, geen neus meer in de boeken. De afgerekende Lonely Planet vol ezelsoren, daarna proefondervindelijk op expeditie, speurend naar verhalen voor thuis.
Hoe uitheems is een middenstander als gids met een grootboek die wat te stellen heeft bij menig journaalpost. Als de boeken aan het eind van het jaar maar kloppen.
“Reist u zelf veel, mijnheer?”, durf ik te vragen bij het betalen van een prentbriefkaart vol Budha-beelden, ver weg vastgelegd.
“Wie moet er dan op de winkel passen?”, luidt de wedervraag die me leidt naar een bekende weg.
Het brengt me direct dicht bij huis.

Klak

Hier ligt een bruggetje. Dat mij met lang geleden verbindt. De enige Nederlandse Paus, Adrianus de zesde, kocht het pand in 1517. Maar... ieder huisje heeft zijn kruisje. Het noodloot liet zich eeuwen later afzetten. Om gewichtig uit de limousine te stappen. Seyss-Inquart, Göring en Himmler hielden halt voor deze deur. Hun rechterarm geheven. De hakken van glimmende laarzen tegen elkaar. ‘Klak’, klonk boven de Kromme Nieuwegracht. Zoals protocollair vereist. Het huis vol historie ziet het plechtig aan.
Limousines rijden af en aan. Tot op de dag van vandaag. Nu vergaderen andere hooggeplaatsten of laten lieden zich in echt verbinden. Hoera voor het huwelijk tussen heden en verleden. Het al houdt al vele oorlogen stand.

Spuitbushalte

Bij de stopplaats ophouden lijkt me al geen pretje. Sta je daar met niemand bij je. Te wachten op een autobus. En wat je ziet is een flinke fallus. De spuitbus is wel al langsgekomen. Met roze verf werd een mannelijk geslachtsdeel aangebracht. Compleet met scrotum. De kleur zegt misschien iets over de afzender. Waar het hart van vol is…
Of is het een daad van verzet, een symbool, dat zijn betekenis nog gaat prijsgeven. Wie weet geeft de roede een stopteken. De pielemuis hoeft geen strippen te laten zien. In vol ornaat valt niets te verhullen. Stapt u maar in, jongeheer.
Ga zo maar door met het aanzwengelen van dubbelzinnigheden. Hoog tijd om de halte te kuisen want wie hier wacht op de bus, zo vind ik, staat toch een beetje voor lul.

Bezorgd

Op een goed gesprek met een spraakcomputer verheug ik me zelden. Die bij de bezorgservice van NRC Next is Oost-Indisch doof. De postcode gaat er nog wel in. Dan spreek ik het huisnummer zo duidelijk articulerend mogelijk uit in de hoorn. Vijfenveertig. Niet goed verstaan? OK, opnieuw. Vijf-en-veertig. Bij de tweede poging ben ik af. Dan heeft Spraco, zoals ik hem voor het gemak doop, er genoeg van. Probeer het maar online via de website, luidt het advies. Ik kan niet vragen met wie ik gesproken heb. Zelfs zijn IP-adres geeft hij niet. Of het hare, want de ingeblikte stem klinkt als die van een vrouw. Zou ze knap zijn? Onze Spracolien. Of ze dus die bananen uit haar oren wil halen.
Op de website aangekomen zijn gebruikersnaam en wachtwoord noodzakelijk. Nog geen gebruikersnaam? Nee, om eerlijk te zijn niet. Ik stik al van de gebruikersnamen. Aanvragen dan maar. Ho, ho. Wel eerst registeren. Met het abonneenummer graag, mijnheertje.
Abonneenummer? Waar haal ik een brief of nota vandaan in de stapels papier?
Voor de goede orde; we hebben het hier over service. Abonneeservice zoals ze het zelf noemen. Van Dale omschrijft service als ‘de zorg waarmee een bedrijf haar klanten van dienst is’. Soms lijkt het erop dat een bedrijf er voor wil zorgen zo min mogelijk lastig gevallen te worden door klanten. Dat de klant het bedrijf een dienst bewijst door geen beklag te doen. Juist in krantenland waar lezers verloren raken, geeft service net het zetje wel een abonnement te behouden. Zijn de uitgevers niet bezorgd?
Hevig verlangend naar een mens aan de lijn. Van vlees en bloed. Die even naar mijn gemopper luistert en me geruststelt met de mededeling dat ‘mijn’ krant onderweg is. Nee, liever geen compensatie van de losse verkoopprijs. Wat kan mij die ene euro schelen? Gewoon voortaan weer voor zeven uur ’s morgens in de brievenbus.
Spracolien, jij luistert slecht. Ik ben bang dat jij mijn type niet bent.

Verzoek

Deze etalage oogt uitnodigend. Gemaskerde mannen zijn mooi. Wees een stoere vent. Kom ons overvallen of ga binnen afrekenen...
Dit is de goden verzoeken. Toch eens informeren wat het kost. Zo'n A-merk bivakmuts.

Vak

Ooit was het de policy van Albert Heijn hun klanten niet te hinderen met vakkenvullers, karren en dozen. De gangpaden bleven leeg. Een klant mocht vrijelijk in alle schappen grijpen. Het vakken vullen gebeurde na zessen, als de winkel dicht was. Dat was in de vorige eeuw.
Nu zijn de openingstijden zo ruim dat er continu vakken gevuld worden. Het lijkt soms of ik de vakkenvullers ontrief door iets te willen kopen... Regelmatig rij ik karren weg, of duw stapels dozen opzij voordat ik het gewenst product kan pakken. Onlangs sprak een winkelende mevrouw mij aan. Zij dacht dat ik een medewerker was... Klant zijn is ook een vak.

Balsem

Bloemen als balsem voor de wachtende ziel van Friedrich Wilhelm Viktor Albert uit het Huis Hohenzollern. Bij de deur van zijn mausoleum, de wachtkamer voor een enkele reis Duitsland. Vermits dit land weer een monarchie is. Geduld is een schone zaak, ondanks dat je de laatste keizer was.

Ter kerke

De Here kent nogal wat vastgoed. Menig Godshuis is gevestigd op A-locaties. Zijn volgelingen weten er wel raad mee. Ook passanten vergapen zich telkens weer aan de sacrale uitstraling. De kerkelijke hoogbouw is inmiddels lang en breed naar de achtergrond verdrongen door de bravoure van het grootkapitaal. Projectontwikkelaars krabben de wolken, reiken het liefst tot de hemel en steken God naar de kroon.

Applaus

Heus wil ik tot grote hoogten stijgen. Maar dan wel met beide benen op de grond. Graag zweef ik een beetje, hoewel ik geen fervent luchtreiziger zal worden.
Het is knap van vliegeniers. Lof en hulde voor hun prestaties. Een vogel nadoen met een kist vol, hutje mutje op weg naar de plaats van bestemming.
Ziehier de bewegende beelden van een proeve van bekwaamheid, te weten 'mijn' laatste landing na vertrek uit Turkije. Let vooral op het applaus nadat de captain via de intercom de passagiers bedankte. Het klinkt ook als saluut voor alle piloten die geen applaus krijgen voor hun landing.

Hoos

Donderdagmiddag 12 februari. Circa kwart voor twee in de middag. 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet'. Ten noorden van Utrecht, een hoos. Eentje van sneeuw zo lijkt het. Het weerbeeld wisselde die middag voortdurend. Schommelde nogal. Op internet niets te vinden.

Goedgekeurd

Ooit werd een verbeterd product aangeprezen door de wervende toevoeging: 'Nu met T.A.E.D.'! Het predikaat 'OXI action' past in deze categorie. Klinkklare marketingtrucs waarmee een fabrikant afnemers onzin verkoopt.
Soms heb ik heimwee naar de moeder van alle keurmerken, in de vorm van de geruststellende mededeling: 'Goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen'.

Leesplezier

Boeken op de stapel oud papier. Voortaan alle letters in eenen en nullen. Bestsellers downloaden. En bladeren via een knop... Alles digitaal en via een beeldscherm. Lang leve de vooruitgang! Met deze sluipende, virtuele boekverbranding.

Uitvlucht?

Mannen meestal, die hun duifjes vertroetelen. En verenigd zijn. Zouden ze liever zelf het luchtruim kiezen? Is hun hobby een dekmantel der liefde? Aankomst - volgens schema - bij moeder de vrouw verzekerd.

Boulevard

Kamer 3. In het hotel met uitzicht op de Westerschede. Wat het vrije zicht op de zeeschepen, loodsboten, overkant, ondergaande zon en de tinten van water of lucht belemmert lijkt overbodig. Dichtgeschoven vitrage's, een lantaarnpaal pal voor het raam. Televisiekijken is vloeken. In deze maritieme skybox. Vanuit de ereloge aan de boulevard lijkt het schouwspel zich exclusief voor mij te voltrekken.

Keet

Een oplossing om rokers onderdak te bieden.

Oldtimer

Een vluchtauto van liefhebbers? Die tegen beter weten in vastklampen aan vervlogen tijden. Hopelijk repareert Carglass ook de voorruit. Om over de rest maar te zwijgen. Soms is het gewoon op.

Spiegeltje

In hippe horeca is WC-bezoek wel eens een verzoeking. Met al het design is de kraan nauwelijks te onderscheiden van de zeeppomp. Soms is er voetbediening. Vanuit het niets daalt verfrissing neer. Eén keer piste ik in de pot, bleek het porselein voor handen wassen te zijn. Ongemakkelijk gemak. Maar wel superstrak allemaal.
De spiegels zijn zo groot en mat dat ik me alras weer het mooiste mannetje in het land voel en gerustgesteld terugkeer naar de tafel.