Puur en eerlijk

Er zijn mensen die geen inkopen meer doen bij Albert Heijn. Vanwege de bonus van Anders Moberg. Of vanwege bonussen van zijn opvolgers. Moberg was van 2003 tot 2007 voorzitter, president en CEO van Ahold. Het is niet aan mij om te beoordelen of een vast salaris van 1,5 miljoen euro en een bonus van maximaal 2,5 keer dat bedrag te veel is. Of te weinig. Moberg schaart zich inmiddels in een lange rij topmanagers die publiekelijk bekritiseerd worden vanwege hun honorarium. 

Dat mijn ronde buikje tegelijkertijd iemands anders portemonnee vult, is in goed Nederlands 'part of the deal'. Levensmiddelen inslaan moet wel leuk blijven. Eten moeten we toch. Er bestaan allerlei aanbevelingen om allerhande koopwaar aan te prijzen. 'Duurzaam, fairtrade, streekproduct, puur, eerlijk, groen, scharrel, vrije uitloop, fosfaatvrij of biologisch. 'Dat eet toch net even lekkerder', doet de marketing-afdeling mij geloven.    

Buitensporige rijkdom is en blijft een typisch Westers streekproduct dat nu ook in Azie opgeld doet. Het gaat mij boven de pet. Als het mij aan iets ontbreekt is het leiderschap. En bonussen. Mijn moraal is marktconform. Mijn moraal is gelijk aan mijn salaris. Net boven modaal. Mijn moraal is laag tot middelmatig, zeg maar. Zou het liever anders zien. Heb heel lang geprobeerd de schijn op te houden. Op grote voet geleefd, te grote broek aangetrokken. Vanaf nu ken ik m'n plaats, en zal me in mijn burgerlijke ballingsoord vrijwillig onttrekken aan het wel en wee van de boven-ons-geplaatsten. Zal elke zondagmorgen, afgezien van betaalde stroom en internetverbinding, 'kosteloos' Bach's Brandenburger concerten beluisteren via Spotify. De reclame neem ik op de koop toe. Rijkdom zit in kleine dingen.     

Gelukkig zijn de winkels op zondag open. Daar kan ik sacraal aansluiten bij de eredienst voor het grootkapitaal. Wat staat er vandaag op het menu? Een betere wereld. Mijn mondvoorraad is daarop aangepast. Moraal verzilver ik in de supermarkt. Met de aankoop van speciaal verpakte koolzuurhoudende frisdrank bijvoorbeeld, help ik het leefgebied van de ijsbeer te beschermen. Globalisering op z'n paasbest. Lang leve het Wereldnatuurfonds. Zoals Coca Cola mij in een advertentie leert: 'Celebrate good times'. 

Heerlijkheid

Crème brûlée in Brasserie Jong te Vlissingen. 

Vroeg of laat

Van maandag tot en met donderdag fietste ik er langs. Eerst was het boerderij. De Prins. Toen stond het leeg. Was het te koop. Werd het verbouwd. Nu is het Vroeg. Een restaurant. En bakkerij. Door de week vanaf 07.00 uur geopend. Zie ik ze deeg kneden. Vanaf de Provinciale weg. 

Jaren liet ik het vers gebakken brood volgens eigen recept links liggen. Op een verjaardag afgelopen weekeinde proefde ik het eindelijk. Brood van Vroeg. Een beetje laat, maar wel lekker.   

Slow versus fast

Zelf hecht ik erg aan letterwaarde. Maar het leven is geen potje Scrabble dus speel ik vaak in m'n eentje. Economische waarde en marktwaarde wegen zwaarder. En voedingswaarde. Cijfers dus. Mijn maaltijd bestond uit een hoop cijfers. Uit zekere percentages energie (kcal), eiwitten, vet, koolhydraten, zout, verzadigde vetzuren, suikers en vezels. Dit kwam ik te weten bij het eten van twee stuks fastfood. Die ik slow tot me nam. 'Meer weten over voedingswaarden? Zie achterkant' las ik op de placemat. Een grote tabel verschafte me de informatie. Zo verdringen nummers langzaam het alfabet. En verkommert de geletterde medemens door eenzijdige food for thoughts.