Creëren

Mijn map probeersels is veel dikker dan de map definitief. Die is zo goed al leeg. Kan moeilijk pennenvruchten loslaten of een ander geesteskind. Vrees de kritiek. Voor vlijt en ijver wil ik beloond worden. Het leven is werken. Een resultaat schuif ik voor me uit. Toch moet ik blijven schrijven. Mijn leven is proberen. En ooit is het definitief. Ooit is het voorbij.

Verder

Het weekeinde is begonnen. De rouw vervangt een hoop rumoer. Nu moeten nabestaanden het zelf doen. Zonder de royale aandacht.
Het verhaal van een volksfeest als aanloop naar een lang weekeinde is ten einde. Door één man in zijn auto aan gruzelementen gereden. Hij kegelde vol gas monarchisten omver en schreef geschiedenis. Een aanslag op het gezonde verstand maar wat hem bezielde is meegegaan in zijn graf.
De lijkt rijp om het te laten rusten. De massa geeft het verdriet terug aan de intimi. Het land wil door. We moeten verder.

Duivels

Als ‘onbeschrijfelijk’ omschreven gebeurtenissen in de wereld, en dicht bij huis, laten zich wonderwel samenvatten. Teruggebracht tot enkele feiten en een lijstje van aantallen doden en gewonden. Voor de krantenlezers en televisiekijkers dan. Getuigen zullen lang zoeken naar woorden.
Bij tijd en wijle bekruipen mij boosaardige gedachten. Dat ik iemand iets zou willen aandoen. Tot nu toe blijft het bij gedachten. Zo gis ik naar de redenen om pijn te doen of zelfs te doden. Wat drijft iemand die leed aanricht? Psychologie van de koude grond dus, waarmee velen zich ledig houden omdat het zo’n dankbaar borreltafelgespreksonderwerp is. Het beangstigende is evenwel dat in mij ook een dader schuilt. Soms ben ik overmand door oprechte toorn. Dan is er een duiveltje in mij gevaren. Vervolgens verkoop ik iemand een mep (zelden gedaan overigens), smijt met een kopje dan wel een bord. Geef een schop tegen de deur of misschien gooi ik ‘m heel hard dicht. Waarmee ik tot bedaren kom. Meestal wel.
Wat bezielt me om toe te geven aan de kracht van het kwaad in mij? Gelukkig wint een ‘beschaafde’ ik het telkens van de innerlijke boeman. Ze sloten een duivels pact, die twee, dat al geruime tijd stand houdt.
Mocht de wanhoop nabij zijn dan is een toevlucht tot de muzen een aanrader. Ben je schrijfvaardig kies je voor een hekeldicht of schotschrift. Men kan zingen, dansen en boetseren. Madonna zong ‘Express yourself. Come on and do it’. Ben je kunstschilder dan kwak je tubes leeg en zwaai je met de kwast in de rondte.
Er zijn er die de muzen vergeten en hun gram halen achter het stuur. En zo - het woord stuurmanskunst onwaardig - handen en voeten geven aan hun dadendrang.

Vooringenomen

Vrijwel iedereen heeft pen en papier thuis of een computer. Alle mensen die de Nederlandse taal machtig zijn mogen hun gedachten uitdrukken op papier of het web. Sommigen krijgen daarvoor zelfs een podium. De een in de Volkskrant, de ander in de De Telegraaf.

Rob Hoogland schrijft stukkies in de krant van Wakker Nederland. Hij regeert zaterdag over het graf van Martin Bril en gebruikt het verscheiden van de laatste om de omroep Wakker Nederland te propageren. Hoogland vindt namelijk dat de aandacht die enkele programma’s van publieke omroepen schonken aan de dood van Martin Bril een ‘onsje minder’ had gemogen. Waarmee volgens hem is aangetoond dat de redacties niet onafhankelijk zijn. Immers, zo stelt Hoogland, toen Leo Derksen overleed ‘misschien wel de populairste Nederlandse dagbladcolumnist’ zwegen de publieke omroepen.
De scribent uit de club van ‘eigen mening eerst’ vertolkt vervolgens het verongelijkte idee dat andersdenkenden zoals VARA-redacteuren of het Volkskrant-journaille elitair en hautain zijn.

De heer Hoogland maakt in zijn stukje enkele denkfouten.

Martin Bril was volgens hem een stukkieschrijver. Anderen kennen hem echter ook als
cineast, dichter, reisboekenschrijver en journalist. Er verschenen 44 boektitels van zijn hand.
Smaken verschillen, maar was Leo Derksen wel de populairste? Misschien is Martin Bril het of voor mijn part Youp van ’t Hek. Hoe meet je trouwens wie ‘de populairste dagbladcolumnist’ is?
Het publieke rouwbeklag zegt volgens mij meer over de behoefte van vele lezers aan een onderscheidende pen tussen de kolommen vol dagelijkse kommer en kwel. Misschien gaf Martin Bril met zijn originele en tamelijk onafhankelijke kijk op personen en situaties meer ruimte aan de mensen in het land dan in menige politieke jammerklacht.

Rob Hoogland kan geheel onafhankelijk keuzes maken. Het voordeel van televisiekijken is dat je de knop kunt omzetten. Staat de publieke omroep je niet aan, zap gerust naar RTL of SBS. Waarom moet ‘publiek’ impliceren dat Telegraaflezers zich kunnen herkennen? De grootste familie van Nederland is toch ook een publieke omroep?
‘Kwaliteit’ en ‘populairiteit’ zijn begrippen die ieder voor zich hanteert. In mijn ogen is het hautain om met 844.184 abonnees, inclusief doorgeven, te spreken in termen van ‘Wakker Nederland’. Alsof daarmee de Telegraaffundering goed is voor het hele koninkrijk. Tel je de ‘hautaine, elitaire’ NRC, Volkskrant en Trouw-abonnees bij elkaar op zit je toch ook al gauw aan een kleine 700.000.

Het misleidende van de Telegraaf is om te denken dat zij bijkans gans Nederland vertegenwoordigen met hun dagblad en omroep in oprichting. En met de naam Wakker Nederland te suggereren ze dat de rest van het land ligt te slapen. Ben je onafhankelijk als je deze veel grotere groep uitsluit? Dat alleen al getuigt van hoogmoed. Nog los van de vraag of uitsluitend Wakker Nederland kan beoordelen wat onafhankelijk is. Hoogland en de zijnen pretenderen de waarheid in pacht te hebben door te handelen in landsbelang.

Over doden niets dan goed. Over de levenden ook trouwens. Ieder het zijne. Een kwestie van smaak dunkt me. Laat alle dagbladen en omroepen zijn eigen stukkies blijven brengen. Liever verscheidenheid dan de grote gemene deler vol vermeende onafhankelijkheid. Om daarmee originele denkers te smoren.

Bezuiniging

Deze in China vervaardigde tandenborstel kost € 9,95. Een drastische bezuinigingsmaatregel in huize Bloothooi. Natuurlijk zijn er goedkopere tandenborstels leverbaar. Maar nergens is een Paul Smith-artikel voor deze prijs te koop. 'Op de kleintjes letten' is het devies en daarom liet ik de jasjes en hemden hangen. Het blijft bij een kleinood met de persoonsnaam van de modeontwerper. What's in a name? Per letter gerekend valt de aanschaf best mee.

Onbestemd

Wandelen in de nacht. De duisternis als kompaan. Een zekere richting zoekend, de pijlen gericht op het licht dat me meevoert met een onbestemd verlangen. Bijna thuis. Waar huis en haard in stilte wachten.

Uitvlucht?

Mannen meestal, die hun duifjes vertroetelen. En verenigd zijn. Zouden ze liever zelf het luchtruim kiezen? Is hun hobby een dekmantel der liefde? Aankomst - volgens schema - bij moeder de vrouw verzekerd.

Nageboorte

Je kunt er een kater van krijgen. Of, zoals in mijn geval, louter goede zin. De volgende morgen, ná het soldaat maken van een fles Gewurztraminer.
Wat is het tegenovergestelde van een kater? Van een verlaging van de bloedglucosespiegel en effecten op het zenuwstelsel lijkt namelijk geen sprake. Humeurstoornisen blijven achterwege. Mij rest de vrolijkheid. De geest is uit de fles. Is dit de nageboorte van het welhaast poetische promillage dat ik tot me nam?

Maandagmorgen

Ooit bedacht ik het Maandagmorgenmanagement©®, oftwel M.M.M.©®. Om het wekelijkse gejammerklaag over de eerste dag van de werkweek teniet te doen.
"Ach, het is maandag", zeurt menig employee vervuld van zelfmedelijden wanneer ik informeer naar het welzijn. Na het weekeinde zou je fris en fruitig moeten zijn.
In mijn ogen is de maandag, in het bijzonder de maandagmorgen, hét dagdeel om zaken te doen. Terwijl iedereen het slaap uit de ogen wrijft begin ik extra vroeg. Als collega's tegen negenen binnenstromen, acteer ik het opgeruimde mannetje dat zijn eerste actiepunten al lang en breed uitvoerde. De vrolijkheid waarmee ik rondloop kan best irritant zijn. Maar zolang iedereen de ogen halfdicht heeft zie ik meer.

Voor D.

In den bloede...
Stop.
In mijn hoofd...
Nee.
In mijn hart...
Wacht!
Onder de gordel
gaf je mij
een teken van leven

Een vorig leven
met jou
oneindig lang
geleden

Vaarwel gewezen
zus of zo

PS1 respect voor jouw eerlijkheid
PS2 het spijt me dat ik zo dom ben (geweest)
PS3 strofe uit 'Zalig zijn de armen van geest' van J. Greshoff:

'Wij wenschen werkelijk niets meer te weten!
Nu is 't genoeg: weg met alle exegeten,
Weg met de proffen en met de profeten.
Adieu, adieu, en hebt u niets vergeten?'

Keuze

Kan ik me verzekeren tegen pijn, verdriet en afscheid? Tegen onderdrukking, onrecht of haat. Zeggen de kleine lettertjes soms iets over frustratie en overlast? Kunt u waarborgen dat mensen elkaar geen kwaad meer doen?
Wat er ook gebeurt. Ik lees dat uw gebouwen stevige taal gebruiken. Vol staal en beton. Met veel glas. U ziet mij wel maar ik u niet. Mijn roep kaatst terug. U geeft niet thuis. Ik val buiten uw producten. En kom weer in het hoofdmenu want ik heb geen andere keus.

En zopie

Tussen aanstormen en arriveren zoek ik telkens de juiste vorm voor mijn levenslange pelgrimage. Zo bind ik vandaag een paar lage noren aan. Dankzij Elies voor een prikkie gekocht op Marktplaats.
De eigenaar deed ze van de hand vanwege rugklachten. Toevallig heb ik voor de eerste keer in mijn leven last van mijn rug. Mensen geven alles door. Ook hun gebreken.

Platgetreden

Dit pad neem ik nauwelijks. Meestal volg ik de route over een echte ventweg.

Rabelaisachtig

Presentator Philip Freriks vroeg de schrijfster van het Groot Dictee der Nederlandse Taal waar ze de aandoening vandaan had. Zij, Kristien Hemmerechts, zei dat ze er vast heel akelig uitzien. Genitale wratten.
Een of ander onderzoek zal uitwijzen dat van de negentien prominente Hollanders, tien prominente Vlamingen, en negentwintig gewone deelnemers, er vast een paar tussen zitten. Minder wratten misschien dan het aantal fouten in het dictee. Maar toch.
Toen ik na deze gedachtenspinsels bij de uitreiking van de zilveren vulpen met gouden punt door emoties werd overmand wist ik het zeker. Ik moet het wat rustiger aan gaan doen.

Vort

Gisterenavond was ik papa-paard en liep op handen en voeten door de woonkamer. Op mijn rug twee kinderen (5 en 2 jaar). 'Paardje rijden' heet dat bij ons thuis. Gedragen onderging ik mijn lot. Met ogen dicht vroeg ik mij af hoe het edele dier zich moet voelen. Vaak een mens bovenop je. En dikwijls aangespoord. 'Vort, vort.' Na vele rondjes begon mijn eenhoevige rechterpols pijn te doen.
Dan te bedenken dat een paard uitsluitend gras en haver eet. En met dat voedingspatroon zoveel PK ontwikkelt. In het echt moet zo'n dier een godganse dag de rug rechten en is altijd 'in de benen'.
De vraag is of papa-paard het beste paard van stal is? Hoe dan ook, mijn kinderen moeten een gegeven papa niet in de bek kijken....

Kwaliteiten

Over Huntelaar lees ik dat zijn 'handelingssnelheid' in orde is. Ook is hij doelgericht. (Top-)sport en professioneel functioneren worden steeds vaker met elkaar in verband gebracht. Als je de metafoor doortrekt bestaat het gros van het werkvolk uit amateurs.
Dat brengt mij op het volgende: de komende maanden ga ik extra trainen op mijn snelheid van handelen.

Vast

Of ze nu klef zijn, warm, oud of slap. Van tijd tot tijd willen alle mensen graag dat hun hand(-je) vast wordt gehouden.

Gezichtsvermogen

'Een bril, een bril, mijn prinsdom voor een bril!'
Het brilletje dat ik momenteel draag. Ovaal, klein en goud. Vreselijk 'old school'. Nadat ik me jarenlang lens zocht naar een passend montuur, en mijn hippe model in de golven verdween ben ik in een optische identiteitscris verzeild geraakt. Nu worden het dus contactlenzen. En zal ik na dertig jaar mijn ware gezicht tonen.

Loos

Weeralarm, terreuralarm, spitsalarm. Nogal alarmerend al die alarmen. De autoriteiten en bevoegde instanties grijpen dit middel al te gretig aan voor hun eigen PR en marketing. Daarom wil ik de noodklok luiden en een alarmalarm uitroepen.
Het klinkt vals maar veel aangekondigd gevaar blijkt achteraf loos. Hoewel het spitsalarm wel degelijk effect had en volgens mij dagelijks door de ANWB afgegeven mag worden. Of hebben de negen verkeersdoden door het winterweer rijdend Nederland schrik aangejaagd?

Witregels

Het is moeilijk de sneeuw te negeren. Enkele regels mag ik daar aan wijden. In het weekeinde leefde ik immers in een witte wereld.
Veel mensen zien de elementen als hinderlijk. Ze proberen weer en wind te trotseren. En willen hun gedrag niet aanpassen. Het liefst zouden ze de weergoden aanklagen, de schade en het leed verhalen.