Even slikken

Het is van alle tijden. Mensen gebruiken middelen om prestaties te verhogen. Zakenmannen, topbestuurders, artiesten en sporters. De een slikt wat, de ander snuift, de volgende neemt een slok. Mensen zouden geen prestatieverhogende middelen hoeven te gebruiken. Kennelijk kunnen ze zonder niet optimaal presteren. Ze voelen de verplichting aan een verwachting te voldoen. Die ze op eigen kracht niet kunnen waarmaken. Ze kiezen er desondanks voor om te presteren, maar dan met hulpmiddelen. Kennelijk is de vraag groot genoeg, want leveranciers zijn er volop.

Is de mens niet aan de toppen van zijn/haar kunnen? Is er misschien sprake van een prestatiecrisis? Heeft de goegemeente inmiddels niet het plafond bereikt van menselijke prestaties? Goed, een mens kan nog meer, beter en harder trainen. Het materiaal kan lichter en aerodynamischer.

Wat is er mis met doping? Nicotine is toegestaan, cafeïne, evenals alcohol. Voor cannabis is een complete clandestiene omzet, waar de zogenaamde bonafide economie jaloers op is. Coke, dat is pas echt kassa. Er is heus een markt voor verkwikkende goedjes. Totdat de zedenmeesters de spelregels veranderen. Onder het mom van de vrije markt, winstmaximalisatie en 'It's the economy, stupid' lijkt vrijwel alles geoorloofd. Behalve verboden middelen. En, wie bepaalt dat?

Ondertussen neemt de prestatiedruk toe. Bijna iedereen speelt wel eens een keertje vals. In Amerika is er zelfs een uitdrukking voor: 'wie niet vals speelt, is niet bereid te winnen' of woorden van gelijke strekking. Laat de moraalridders hun bewustzijn eens veranderen. Misschien zelfs verruimen. Hypocrisie mag wat kosten. We 'ontwijken' belasting, doen dingen zwart, nemen massaal anabolen en betáblokkers tot ons. De dubbele moraal is net zo'n usance als een dubbele boekhouding.
Geef mij maar een dubbele espresso.