Posts tonen met het label televisie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label televisie. Alle posts tonen
zaterdag 16 maart 2013
zaterdag 9 maart 2013
zaterdag 2 maart 2013
zaterdag 23 februari 2013
vrijdag 22 februari 2013
Nazorgverlof
Na afloop van televisieprogramma's over bijvoorbeeld oorlog, seksueel geweld of ander leed kun je terecht voor nazorg. De volgende mededeling verschijnt wel eens in beeld: 'Indien u naar aanleiding van deze uitzending behoefte hebt aan een persoonlijk gesprek kunt u bellen naar ...' De nazorg wordt vaak verzorgd door Stichting Korrelatie.
Een enkele keer klinkt een bevoogdend woord vooraf, in de trant van 'de volgende beelden kunnen als schokkend worden ervaren'. Veel vaker lijken schokkende beelden de normaalste zaak van de wereld. Al zappend zie ik verkrachtingen, gewelddadige overvallen, ontvoeringen, achtervolgingen. Veel vuurwapens, ontploffingen en bloed. Je zou verwachten dat Stichting Korrelatie overuren maakt. Toch lijkt de roep om nazorg niet groter te worden. Is er nog wel behoefte aan een gesprek? Na afloop van heftige televisieprogramma's. Of is de kijker inmiddels gewend oorlog, seksueel geweld of ander leed?
Zelf kies ik voor voorzorg. De belangrijkste voorzorgsmaatregel is om de televisie helemaal uit te schakelen.
zaterdag 16 februari 2013
zaterdag 9 februari 2013
dinsdag 5 februari 2013
Televinificatie
Deze blogpost is voor mijn gewaardeerde (wandel- en wijn-)vriend Piet. Via Uitzending Gemist deel ik graag met hem (en anderen) mooie beelden die ik zag over het onderwerp: wijn en dus over Frankrijk. Mijn belangstelling voor druivensap beperk ik namelijk tot de oude wereld. Piet transformeerde mij van leek tot liefhebber.
Aldus koos ik met ik onderstaande uitzendingen voor een complex samengesteld fruitig bouquet:
Vier afleveringen maar liefst van de Keuringdienst van Waarde over vermeende wijnfraude, oftewel aanleng-wijn:
Goudzoekers over de Chinese wijnbubbel. Ze tikken een Lafite Rothschild uit 1976 voor een vriendelijk prijsje (185 euro) op de kop. Bij een wijnveiling maken ze winst.
Tot slot het Vlaams programma Vlaanderen Vakantieland, waarin wijnrecensent en bon vivant Alain Bloeykens en presentator Ben Roelants onder de noemer 'vintastique' in acht afleveringen op wijnreis door Frankrijk gaan.
Ze glijden in de aflevering over de Bourgogne onder meer met een luchtballon boven de 'gouden helling'.
Zo wil ik vaker de door mij verfoeide dwangbuis zien. Met beelden die ik graag bij herhaling degusteer. Televisie met een prettige afdronk.
zaterdag 2 februari 2013
zaterdag 26 januari 2013
zaterdag 19 januari 2013
zaterdag 12 januari 2013
zaterdag 5 januari 2013
Geen bal
Doe Maar zong in 1982:
'Er is geen bal op de tv
Alleen 'n film met Doris Day
En wat dacht je van net twee
Ein Wiener operette Nee!
Er zit een knop op je TV
Die helpt je zo uit de puree
Druk 'em in en ga maar mee'
Onder de noemer Geen bal, elke zaterdag een quote van een televisiekijker. Steevast een man van gevorderde leeftijd die vanuit de luie stoel commentaar geeft bij zijn zoveelste avondje 'buizen'.
vrijdag 4 januari 2013
Plat du jour
Papier is eigenlijk een plat middel. Het krijgt pas reliëf door inkt. Met bedrukking verschijnen er heuvels, schachten, zwart, wit en grijstinten. Bloed, zweet en tranen. En licht en donker. Elke glossy is een nieuwe schepping.
De televisie leek in aanvang zo verheffend. Het apparaat kreeg een centrale plaats in vrijwel elke woning. Joekels van beeldbuizen hoorden steevast bij het interieur. Pontificaal in de zitkamer. Paraat voor elke gewenste inzet. Zelfs uitgeschakeld straalde het gezag uit. Als een gevallen generaal.
De nieuwere toestellen benaderen de platheid van papier. Neem LCD en plasma. In een stortvloed van rood, groen en blauw wordt een onwerkelijke werkelijkheid geopenbaard. Iets dat er niet is. Sneller en feller.
Hoe je er ook naar kijkt, het getoonde blijft omlijste beweging van elders. In de buurt is alleen een plat beeldscherm. Met eentjes en nulletjes die een gebeurtenis visualiseren. Waar ik niet bij ben. De technische vooruitgang werkt in zekere zin bevreemdend. We beleven steeds meer en meer. Zonder het mee te maken, aan den lijve te ondervinden. We beleven een werkelijkheid die ergens anders wordt heengezonden. Wat we zien is de aangesmeerde waarheid van anderen. Die willen dat ik zie wat zij willen dat ik zie. Een voorgeschotelde echtheid. Die er, toegegeven, soms best lekker uit ziet. Maar schijn bedriegt. Het is fraai vorm geven aan wat in feite zeer plat is. Maar voor je het weet ben ik te gulzig, en verslik me. Net als het onbeperkt eten concept. Na overdadig all in schransen stik ik in de fragmenten en memorabele momenten. Juist het onmatige aanbod doet mij de das om.
Daarom heb ik besloten de aangesmeerde waarheid van anderen nog maar mondjesmaat toe te dienen. Dat ik een uitzending gemist heb, is een zegen. Weer een memorabel moment rijker. Met muziek luisteren, een blogpost tikken, lezen, stilte en meer van dat moois.
woensdag 2 januari 2013
Alle Joop van Zijlen bijzetten
Jaarlijks trakteert de NOS de kijkers op 1 januari op het Neujahrskonzert van de Wiener Philharmoniker. Een pensionado-project voor de voormalige nieuwslezer Joop van Zijl (78). Om in de sfeer te komen was er op oudejaarsavond al de Tijd voor MAX Oudejaarshow, met onder meer Mies Bouman (83) als gast. Joop van Zijl en Mies Bouman brengen als geen ander in beeld dat televisie een achterhaald medium is. Een Gooische serviceflat vol open deuren. Vergane glorie uit de vorige eeuw. Het zijn uitsluitend senioren en oudere jongeren die naar het journaal kijken. Om stipt 20.00 uur. En later op de avond inschakelen voor Nieuwsuur.
Ondertussen verandert de wereld. Jongeren stemmen af op hun digitale kanalen. Zijn eigen mediamanieren aan het leren. Ze creëren nieuwe zuilen zoals Hyves, Facebook, Twitter en Tumblr. Jongens en meisjes schitteren als anchor op hun eigen medium. Elk bericht is breaking news, de hele dag door prime time. Ga daar maar publiek tegen aan omroepen. Probeer de jongere generatie eens bij de les te houden.
Terug naar Hilversum. De gedroomde fusie is die van MAX met de NOS. Binnen een paar jaar zijn de presentatoren en de doelgroep vanzelf verdwenen. Dat levert een miljoenenbesparing van gepasseerde tv-stations op. Ruimt heerlijk op al die oude, versleten koppen. Omroepiconen uit de twintigste eeuw kunnen bijgezet worden in Hilversum. Het Nederlands Instituut Beeld en Geluid als mediaal mausoleum. Maak van het Mediapark een geriatrisch pretpark. Met als therapie de godganse dag beelden bekijken van voorbije dagen. Those were the days. Televisie is een oude doos, en niemand wil 'm weggooien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
