Linea recta

Hoe lijnen lopen
daar laten
zogenaamde
terzake-kundigen
zich weinig 
aan gelegen liggen

Wat voor leken
logisch lijkt 
is vaak 
de enige weg


Tussen oude paperassen aangetroffen. Geen idee wat ik er in 2004 mee beoogde. Duiding en context ontbreken vooralsnog. 


  

Achteraf

Waarom weet ik
nooit van tevoren
dat spijt
pijn doet

Waarom weet ik
nooit van te voren
dat wie
niet wil horen
onherroepelijk voelt

Waarom weet ik
nooit van te voren
wat de ander
precies bedoelt

Bovenstaande regels noteerde ik ergens begin 2001. Op het voorblad van het 100 vel gelinieerde schrijfblok van Bruna staan twee prijzen: fl 1,95 en 0,88 eurocent.

Een velletje verder mijn bagage voor een weekje Lanzarote:

 7 boxershorts
 7 t-shirts
 7 paar sokken
 2 broeken
 1 zwembroek
 Palladiums

Achteraf tamelijk onbeduidende aantekeningen. Tien jaar eerder voerde ik mijn pen op meer verheffende wijze. Althans dat is de voorzichtige conclusie na het door-akkeren van weer een bloc de correspondance, schreibblock annex writing pad. Ik reken er op beter materiaal aan te treffen. Als mijn handschrift leesbaar is tenminste. 

  

Poste restante

Urenlang verrichtte ik uitzendwerk. Bij onder meer Mona in Woerden en in koekjesfabriek Pally. En ook een poosje voor de werkpool PTT, bij het expeditieknooppunt Utrecht aan de Mineurslaan. Als mijn aantekeningen kloppen verdiende ik daar HFL 11,10 of HFL 12,85 per uur. Netto hield ik er
HFL 9,34 aan over, zo berekende ik ergens rond 1991. Dat was afhankelijk van nachtwerk en een zondagsdienst. 

Tijdens het geestdodende werk vatte ik het plan op om een goede vriend bij wijze van participerende journalisitiek persoonlijk een post restante poststuk te gaan bezorgen. In Bangkok. Aldus schetste ik na enkele algemene indrukken dit voornemen voor een eventuele sponsor:  

Velletje 1: 

'Het is snel gegaan de afgelopen zeven dagen. 

Uitgezonden om te worden heen gezonden. 

Uitbener in een slachterij, inpakker. Produktiewerk. 

De eeuwige uitzendkracht aan de arbeid. 

Radio 10 Gold op de achtergrond. Ogenschijnlijk een wirwar van medewerkers. Er is wel degelijk orde. De gigantische hal is onderverdeeld in binnen- en buitenland. 

Een kabelbaan sleept volle postzakken door het plafond naar hoger gelegen afdelingen. 

Dichtgeknoopt en voorzien van gestempeld kartonnetje. Karretjes vol ongesorteerde post. 

Gesorteerd naar code of bestemming buiten Nederland.'  

Een volgende velletje: 

'Post restante na vliegen. Vanaf de lichting uit de brievenbus in Nederland tot en met het afhalen van de geadresseerde. Trefzeker mikken vaste krachten. bundels, pakjes en brieven in de juiste juten zak. (Eigendom van PTT post, postes Pays Bas). 

De gevulde zakken gaan in een rolcontainer of worden aan een haak geklemd. 

Blauwe nylon voor Engeland en Wales. Verrijdbare stellages waar in acht zakken opgehangen kunnen worden. 

(kabelbaan met klemmen waar je de zak indrukt.) 296 stukjes die er ruim 22 minuten over doen om van begin tot einde langs te komen.' 

Nieuw velletje: 

'Oordoppen op maat. Uniek voor de desbetreffende oorschelp. Filtert de geluiden van de werkvloer. 

Zo geurde de zak van Sinterklaas in mijn herinnering. 

De verdelers kijken ook zo naar een de poststukken, willekeurig graaiend, alsof het een pakje is van de goedheiligman. Voor iemand anders is. Deze is voor ... Em mikken het vervolgens in de juiste zak. 

Van de lichting tot en met het bezorgen. Wat gebeurt er in die 4 a 5 dagen? Alsware ik aan het poststuk gekleefd. In hetzelfde toestel. Luchtpost. Ik volg de verwerkingswijze. Stap voor stap. Een beschrijving van zijn verbaasde tronie is al een alinea waard. Een foto zou er schade aan doen.  Journalistiek armoedige tijd. Tegen kerst.' 

Vervolgvelletje: 

'enkel terugblikken en jaaroverzichten. 

Mijn goede vriend is op reis in Azie. medio november doet hij Bangkok aan. Ik heb hem beloofd een brief te schrijven. Post restante. Deze zou ik richten aan het hoofdkantoor in de Thaise hoofdstad. 

Is het niet merkwaardig wanneer hij door mij na het afhalen van de brief op de schouders wordt getikt? Graag verneem ik of u mijn voorstel de moeite waard vindt. 

De beschrijving van de postverwerking in Utrecht, Amsterdam. op Schiphol en in Bangkok. De vlucht, kortom de gang van brievenbus naar plaats van bestemming.' 

 laatste velletje: 

 'Wel zou ik u willen verzoeken mij tegemoet te komen in de kosten van de vliegticket en het verblijf in Bangkok. 

 Verder stel ik geen eisen voor een honorarium. De reis en de plaatsing van het verhaal zijn een beloning op zich.

De vliegreis kost heen en weer ongeveer HFL ... 

In mijn ogen is dit weer eens iets anders. Vindt u ook niet? 

Graag verneem ik spoedig van U of U mijn voorstel de moeite waard vindt.'

Ausländer als bijrijder

Menig blogpost zou ik kunnen vullen met het overtikken van hele of half afgeschreven teksten uit stapels bewaarde schrijfblokken. De vaak vol gekliederde gelinieerde A5 velletjes zijn een soms een serieuze bron. Soms ook niet. Hieronder een greep uit zomaar notities. Vermoedelijk van begin jaren negentig van de vorige eeuw. Ik was toen midden twintig. Had nog geen rijbewijs en weinig te besteden. In Nederland en Duitsland ging ik regelmatig liften.  

Velletje 1: 

'Hoffelijke automobisten

Drie maal in een half uur

Gross Umstadt

Willy Brandt fakkeloptocht lokale SPD-afdeling

Ausländer raus (Neonazi's)

Ik ben wel heel lang niet meer voor lange duur uit Nederland weggeweest. Zelfs zolang dat ik dreig Duitsland aangenaam te vinden. 

Ach, ik ben eindelijk weer eens over de grens. Het werd tijd!'

Velletje 2:

'Liften doe je niet met de duim. Op karton of papier zet je met dikke stift de gewenste plaats van bestemming. Verder lach je en probeert zo vriendelijk mogelijk te kijken. De steden-namen goed in het zicht. Bij een oprit, bij een parkeerplaats van een wegrestaurant en tankstation. Strategisch opgesteld. 

Hopen op de gastvrijheid van de bestuurders. Bestelbusjes, personenauto's, vrachtauto's razen voorbij. 

Waarom nemen gemotoriseerde weggebruikers zomaar vreemdelingen mee? 

Kilometers asfalt, de uitlaatgassen. De mens achter het stuur. Anoniem gaat ieder z'n eigen weg. 

Onder dankzegging. 

Zo veel auto's, zo veel mensen. 

Wegpiraten, zondagrijders. '

Velletje 3: 

'De hele week maken zondagrijders de straat onveilig voor voetgangers. Beschermd door oversteekplaatsen en stoplichten beent de wandelaar vogelvrij door de asfaltjungle. Onverantwoorde analfabeten kunnen zomaar een rijbewijs halen. Achter het stuur worden sommigen asociaal.'