Ontvangst

In de hal van het kinderziekenhuis zie ik in de verte een balie. Het zicht wordt ontrokken door een pilaar en een krantenrek bij de winkel. En de samengespannen heliumballonnen met vrolijke tekenfilmfiguurtjes. Zo lees ik boven de balie: 'angst/informatie'.
Een mevrouw, de vriendelijkheid zelve, wijst ons de weg naar de poli Rood, verpleegafdeling Eekhoorn en receptie 8. Langs gereedstaande kinderbedjes, opgemaakt en wel alsof de Chef de clinique elk moment een doodzieke schoolklas verwacht, maken we de gang langs de doktoren. Kinderarts, zaalarts en KNO-arts. Alle drie willen ze luisteren kijken en aan mijn kind zitten.
Bbette mag een nachtje blijven. Voor een diagnostische opname. Het diagnostische klinkt bijna geruststellend. Ze gaan ademhaling en zuurstofwaarden monitoren. 's Ochtends bloedprikken om bloedgas te meten. Mamma mag ook blijven logeren. Op een stretcher.
'angst/informatie'. Geen gekke dienstverlening voor de ontvangstbalie in een kinderziekenhuis. Vooral voor ouders die hier binnentreden. Vol gedachten, tussen hoop en vrees. Maar vol goede moed om je kind, die het doktertje spelen op locatie reuze-interessant vindt, natuurlijk niets te laten merken.

Milieustraatfeest

In de milieustraat moet je zijn. Vooral op zaterdagmorgen. Als de klussers het op hun heupen krijgen. Auto’s rijden af en aan. De aanhangwagen volgeladen. Een opgeruimde goegemeente dumpt hun gesorteerde vuil bij wat soms verhullend aanbiedstation heet. Of brengdepot.
Mensen in alle soorten en maten ontdoen zich van zoveel verschillende spullen. Surfplanken, skistokken, matrassen, tuinaarde. Sporen van allerhande hobby’s zijn nauwelijks aan te slepen. Durft iemand te beweren: ‘Laat mij uw achterbak zien en ik zal zeggen wie u bent’?
In de rij om te mogen storten opent een man het raampje en vraagt de gemeentemedewerker naast de slagboom:
“Help jij even mee uitladen? Daar betaal ik toch belasting voor.”
Een vijftiger met twee emmers vol lege wijnflessen bij de glasbak herkent de man, verderop bij de puincontainer.
“He, buurman!”
Een plek voor bijzonder afval en bijzondere ontmoetingen. Het is maar goed dat ze er geen koffie schenken. Of een terras openen. Dan werd de milieustraat de gezelligste straat van het land. Aanloop genoeg.

Antigriep

Onderweg van de parkeergarage P1 naar de aankomsthal. Om opa en oma op te halen. Een Japanse luchtreizigster rolt mij tegemoet op de loopband. Ze draagt een mondkapje. Buiten de kiosk op de nationale luchthaven puilt het rek uit. Menig land laat zich kennen door hun courant. Koppen over de pandemie. Berichten dat het zoveelste geval van Mexicaanse griep opdook. Ergens op het vaste land in Europa.
Vast en zeker arriveerde net een vlucht uit Mexico. Is die oudere heer daar aan het niezen? Op Schiphol wordt wat afgepraat en gezoend. Daar is het virus dol op. Het heeft vrij reizen, als heuse globetrotter, hoppend van continent naar continent. Zó langs de douane.
Opa en Oma landen met de KL 1592 uit Bologna. In het Toscaanse Massa is eerder op de dag een eerste Italiaanse geval Varkensgriep vastgesteld. Nieuws verspreidt zich snel, net als het virus.
In de mailbox zoals altijd spam over Viagra. Verzin eens wat nieuws, denk ik. Liever ontvang ik een aanbieding voor dozen vol pilletjes Antiflu want met een opgewekte erectie begin ik niets tegen influenza.
Thuis neem ik voor de persoonlijke hygiëne een glaasje Limoncello. Alcohol reinigt. Een passend antigriepmiddel voor dit moment.

Bezorgd

Op een goed gesprek met een spraakcomputer verheug ik me zelden. Die bij de bezorgservice van NRC Next is Oost-Indisch doof. De postcode gaat er nog wel in. Dan spreek ik het huisnummer zo duidelijk articulerend mogelijk uit in de hoorn. Vijfenveertig. Niet goed verstaan? OK, opnieuw. Vijf-en-veertig. Bij de tweede poging ben ik af. Dan heeft Spraco, zoals ik hem voor het gemak doop, er genoeg van. Probeer het maar online via de website, luidt het advies. Ik kan niet vragen met wie ik gesproken heb. Zelfs zijn IP-adres geeft hij niet. Of het hare, want de ingeblikte stem klinkt als die van een vrouw. Zou ze knap zijn? Onze Spracolien. Of ze dus die bananen uit haar oren wil halen.
Op de website aangekomen zijn gebruikersnaam en wachtwoord noodzakelijk. Nog geen gebruikersnaam? Nee, om eerlijk te zijn niet. Ik stik al van de gebruikersnamen. Aanvragen dan maar. Ho, ho. Wel eerst registeren. Met het abonneenummer graag, mijnheertje.
Abonneenummer? Waar haal ik een brief of nota vandaan in de stapels papier?
Voor de goede orde; we hebben het hier over service. Abonneeservice zoals ze het zelf noemen. Van Dale omschrijft service als ‘de zorg waarmee een bedrijf haar klanten van dienst is’. Soms lijkt het erop dat een bedrijf er voor wil zorgen zo min mogelijk lastig gevallen te worden door klanten. Dat de klant het bedrijf een dienst bewijst door geen beklag te doen. Juist in krantenland waar lezers verloren raken, geeft service net het zetje wel een abonnement te behouden. Zijn de uitgevers niet bezorgd?
Hevig verlangend naar een mens aan de lijn. Van vlees en bloed. Die even naar mijn gemopper luistert en me geruststelt met de mededeling dat ‘mijn’ krant onderweg is. Nee, liever geen compensatie van de losse verkoopprijs. Wat kan mij die ene euro schelen? Gewoon voortaan weer voor zeven uur ’s morgens in de brievenbus.
Spracolien, jij luistert slecht. Ik ben bang dat jij mijn type niet bent.

Hobbelpaard

De burgerij neemt het defilé af. Sjokkend bewondert een mensenmassa de eindeloze uitstalling van bezit. De handelsgeest wordt door Koninginnedag extra opgewekt. Menigeen wil een slaatje slaan uit de geboortedag van een wijlen vorstin. Bij elke stuiver, of het laatste dubbeltje kan het een deal zijn. Of no deal. De Hollander toont zich de geboren salesmanager.
En dan het Ballengooien. Dat heet vermaak. Zou Juliana dit voor ogen hebben gehad? Haar verjaardagsfeestje een bric a brac.
‘Er valt wat te halen, mensen!’
Men sjokt voort, langs kleedjes bedekt met restanten inboedel. Er klinkt handjeklap, terwijl geldt: wat een gek er voor geeft. Het overschot wordt hier geëtaleerd als zeldzame koopwaar. Jip en Janneke-puzzels, vier eetkamerstoelen, cassettebandjes in originele verpakking, het houten hobbelpaard. Ze wachten op een tweede leven.
Wij wandelen eigenlijk langs onszelf en kijken schaamteloos in de spiegel. Al dragen we niet alle dagen tot oud roze verschoten oranje. Ik zie me lopen, heel gewoon, niets aan de hand. Verbeelding kent geen plaats. Dit is mijn volk, mijn vaderland en zal het nimmer ontstijgen. Het is zoals het is.

Driewerf

Op de dag die zó nadrukkelijk voor alle ingezetenen is kan ik moeilijk mijn draai vinden. Natuurlijk behoort elke dag toe aan iedereen maar op deze moet je dit publiekelijk laten blijken. Liefst op straat. Vandaag is vooral een rommelige dag die bol staat van het uitventen van de volksaard. Nederlanders verkopen niet hun moeder maar wel haar afgedankte spullen. Een lampenkap, lampetkan of kom, een laarzentrekker.
De route is allang uitgestippeld, langs de kraampjes, ik kan er niet om heen. Geen evenement zonder lawaai dus uit luidsprekers klinkt gelal of muziek schalt van heinde en verre. Heel het land laat van zich horen. De alarmfase voor de oranjekoorts wordt verhoogd naar het allerhoogste niveau.
Liever ga ik mijn eigen gang maar dan ben je een verrader. Dus neem ik er nog een. Driewerf hoera.

Donkerblauw

Een goed begin van de day after blue monday. De godganse dark tuesday doorbrengen in een sick building.
Over de donkerte laat ik graag mijn licht schijnen. En over opgedrongen depressies maak ik me juist erg vrolijk.

OK

Daar sta ik voor een dichte deur. Te wachten als onbevoegde. Me af te vragen of het OK gaat met de kleine patient op de ok? Nergens een electronisch informatiebord met snijgegevens of een tussenstand. Geen schema op een whiteboard voor de verdere route naar de uitslaapkamer. Noch een verwachte aankomsttijd in de gang naar de afdeling.
Gelukkig blijkt alles oké.

Extra

De stad ontwaakt. Broodjes worden gebakken. De kraam wacht 'afgetuigd'. Op een nieuwe dag vol verkoop van forse Italiaanse bollen belegd met kaas, salami en geraspte groenten. Met extra pepertjes! Waar een kleine stad (sinds kort 300.000 inwoners) lekker in kan zijn. Mario Nistro zou ereburger moeten worden.

Verloren

Een van de bijwerkingen van schaatskoorts is vergeetachtigheid. Handschoenen, sjaals, wanten en zelfs een gouden ring gingen van hand tot hand. Van verliezer tot vinder. Af te halen bij de Koek en Zopie-keet van de ijsclub.
Zelf verloor ik alleen mijn evenwicht. Als ik in een scheur kwam. Maar niet de lust tot schaatsen. Helaas verliest het ijs van de temperatuur.

Zoet

Aan een eettafel in Zeist verorber ik de lekkernij. Uit Afghanistan. Aan de wand hangt een ingelijste kaart van India en omgeving. In de hoek bovenaan, links van Kasjmir zie ik Islamabad liggen. Terwijl ik de amandel en cardamom proef, de oorsprong zien. Zo lijkt de smaak nog exotischer.
Er zijn van Mazar-e-Sharif tot Kandahar bakkers en koks in de weer die vredelievend tongen willen strelen.

Passend

In het centrum van de stad is een filmtheater met 'Food & Drinks'. Wat betreft de 'drinks' zijn de cappuccino en La Chouffe van de tap niet te versmaden.
Neem nog de wisselende installaties aan de muur en het is een passende omgeving voor wie cappuccino, La Chouffe en kunst waardeert.

8 + 1 = 9

Als vanouds biedt Oud en Nieuw mij een contemplatief moment. Zo viel ik in slaap bij Youp van 't Hek. Dat zegt meer iets over mijn vermoeidheid dan over de conferencier. Denk ik. De champagne onaangebroken. Moet ik deze soldaat maken omdat het jaartal verspringt? Om vijf over twaalf besloten we er nog een nachtje over te slapen. Met de ploffende, brandende hemel als wiegelied steeg ik op naar dromenland. En waande mij al goed op weg in 2009.

Scheldestad

Ze eindigen bijna in de zeearm. De spoorweg. En de snelweg ook. Of ze beginnen daar juist. Al bijna twintig jaar verrast deze stad mij. Soms lieflijk, dan ineens onstuimig. Vlijmend en veranderlijk Vlissingen. Alsof de schepping hier een aanvang neemt en de grens opzoekt...
Het weerzien met de Westerschelde is een weldaad voor mijn gemoed. Te voet over de dijk naar de binnenstad. Naar de brasserie waar ik graag kom. Deze keer voor een bliksembezoek. Met aangename ontmoetingen in een warme herberg.

Joyeus

Boven de deur van het historische pand prijkt de tekst Maria Minor. In de voormalige schuilkerk is Belgisch biercafé Olivier gevestigd. De ontkerkelijking biedt de dorstigen een passend onderdak. En de politieke situatie in het thuisland indachtig, is het extra genieten van de bourgondische gezelligheid en gastvrijheid.

Groene fee

In elk geval één keer per jaar drink ik een glas absint. Of zelf meerdere glazen. Hoewel ik dat niet meer precies weet. Tijdens Absinterklaasavond, waar ik al weer voor de vierde achtereenvolgende maal aanwezig ben, lijkt niets helemaal zeker.

Vervolg

De vier vrienden zijn bezweken. Alle hoofdpersonen zijn dus dood. Maar wat gaat schooljuf Andréa doen nadat ze in haar eentje het huis betreedt? Wat gebeurt er met het 'mooie vlees' in de tuin? Alwaar de leverancier zwijn, varken en ree achterliet.
La Grande Bouffe smaakt naar meer. Misschien een idee om deel 'deux' uit te brengen. Na vijfendertig jaar een vervolg. Als toetje, maar misschien meer nog als mosterd na de maaltijd.

Beloning

Ingmar Heytze (midden), zijn verloofde en burgemeester Wolfsen van Utrecht in een onderonsje na de plichtplegingen rond de uitreiking van de C.C.S. Croneprijs 2008. De gelauwerde dichter kreeg even daarvoor alle lof toegezwaaid door de burgervader van zijn omniversum en ontving € 10.000,00.