Slow is het nieuwe sloom

Gelukkig ben ik weinig gepest. Wel werd eens iets geroepen in de trant van: 

'Hee slome!'

Haantje de voorste was ik inderdaad niet. Nooit geworden ook. Heb ik daar iets door gemist? Integendeel. Als 'slome' had ik meer plezier van een potje schuifelen tijdens de klassenfuif. Deed het met aandacht. Beleefde heuglijke momenten intenser, in elk geval langer dan de snelle boys. Tegenwoordig vervang ik 'sloom' liever in 'slow'. Zo krijgt het direct een positieve wending. Er is een heuse Slow Movement. Voorbeelden zijn:  Slow Food, Slow Gardening, Slow Money, Slow Parenting, Slow Travel, Slow Art, Slow Media, Slow Fashion, Slow Software Development, Slow Science en Slow Good. 

In mijn blogpost Mijl op zeven noem ik 'Slow Journalism'. Een vorm van journalistiek die Paul Salopek wil bedrijven tijdens  zijn Out of Eden Walk. Het idee van 'slow journalism' spreekt me steeds meer aan. Mij kan het een nieuwe dimensie geven. Aan het oude, vertrouwde. Zo overweeg ik de dagelijkse woon-werkexpeditie van 3bergen, via Odijk en Bunnik naar Utrecht vorm te gaan geven. De grote thema's die Salopek wil aanroeren liggen ook op mijn route. Neem klimaatverandering. De manische massamobiliteit heeft beslist invloed op in elk geval de luchtkwaliteit. 

Zo zijn er meer voorbeelden te noemen. Je hoeft geen hemelbestormer te zijn om interessante en wetenswaardige dingen te zien. Zelfs dichtbij, onderweg naar je werk. Best cool eigenlijk om sloom, uh, ik bedoel 'slow' te zijn.      

Mijl op zeven

In de voetsporen van je voorouders treden, noemt hij het. De Amerikaanse journalist Paul Salopek trekt de stoute schoenen aan en gaat te voet vanaf Afrika, via Saoedi-Arabië naar Azië. Langs India en China richting Rusland. Dan via Noord-Amerika naar Zuid-Amerika. Naar Patagonië om precies te zijn. De wandeltocht duurt zeven jaar. National Geographic doet verslag van de reis.

Dubbele stappen

Alleen wat in de rugzak past, neemt de 50-jarige Salopek mee. Bij terugkomst is de lange afstandwandelaar 57 of misschien al 58. Hij wil onderweg grote verhalen schrijven over thema's als klimaatverandering, armoede en massamigratie. Om de 100 mijl volgt een pennenvrucht. 'De mijl is een lengte-eenheid van oorspronkelijk een afstand van duizend dubbele stappen', zo kom ik te weten door Wikipedia. Omgerekend volgt zo'n beetje na elke 160 kilometer een verslag, reportage, interview of iets dergelijks.

Op en neer

Paul Salopek zal een notebook bij zich hebben, of op z'n minst een smartphone. Over de kredietwaardigheid van de tweevoudig Pulitzer Prize winnaar maak ik me geen zorgen. Een creditcard neemt weinig ruimte in beslag. In voorkomende gevallen, eventuele familieomstandigheden, vliegt hij even op en neer naar huis. Nieuw schoeisel en passende kleding zal op de route gereed liggen. In een hotel, vast en zeker.

Blokje om

Het blijft hoe dan ook een eindje tippelen. Petje af voor Paul. Stap voor stap zal hij zijn missie volbrengen. Met een 'mozaïek aan verhalen' als resultaat, te volgen via http://www.nationalgeographic.com/outofeden/ en  http://lab.outofedenwalk.com/

Het leven van alledag gaat ondertussen verder. Je zou net zo goed een blokje om kunnen. Afstand en tijd veranderen de geschiedenis niet, evenmin verandert vandaag door de voettocht van Paul Salopek. Zullen zijn grote verhalen dat wel doen?

Weinig betekenis

'Er is tegenwoordig te veel informatie en te weinig betekenis', aldus de wandelverslaggever. Waarmee mijn persoontje informatie verstrekt. Al bloggend werk ik vrolijk mee aan 'te veel informatie'. Paul Salopek doet zelf ook mee aan 'te veel informatie'. Door middel van tekst, beeld en geluid verspreiden. In het kader van de voetreis door hem 'slow journalism' genoemd. Wat is de betekenis van in zeven jaar 21.000 mijl afleggen? Slow journalism kan ook met een ommetje in de buurt.