Kafferbuffel

Nergens savannes en boslandschap te bekennen. Geen spoor van Tanzania of Kenia. Wel een regulier model Mercedes bus voorzien van zebrastrepen. Met Duits kenteken. In de Serengeti wordt 4x4 aangeraden. Deze bus lijkt alleen asfalt aan te kunnen.

Dit is Utrecht. In plaats van eindeloze vlakten een volle parkeerplaats. De Vakantiebeurs brengt op een bijzondere manier continenten bijeen. Een blauwe gnoe, Thomsongazelle, Steppezebra en Kafferbuffel kun je kennelijk op het vaste land van Europa bewonderen. In Hodenhagen. 'Das Safari-Erlebnis Deutschlands: Du erlebst 1.500 freilebende Tiere auf einem 10km-Trip mit dem eigenen Pkw oder in unserem Serengeti-Bus.'

Die Serengeti-Bus staat nu stil in de Domstad. Tijdens een safari, nee, eigenlijk meer een dagje uit. Met exotische muziek en dito hapjes waarmee menigeen de vakantie alvast beleeft. Het miezert aan de Kanaalweg maar de wereld ligt aan je voeten.

Ontvangst

In de hal van het kinderziekenhuis zie ik in de verte een balie. Het zicht wordt ontrokken door een pilaar en een krantenrek bij de winkel. En de samengespannen heliumballonnen met vrolijke tekenfilmfiguurtjes. Zo lees ik boven de balie: 'angst/informatie'.
Een mevrouw, de vriendelijkheid zelve, wijst ons de weg naar de poli Rood, verpleegafdeling Eekhoorn en receptie 8. Langs gereedstaande kinderbedjes, opgemaakt en wel alsof de Chef de clinique elk moment een doodzieke schoolklas verwacht, maken we de gang langs de doktoren. Kinderarts, zaalarts en KNO-arts. Alle drie willen ze luisteren kijken en aan mijn kind zitten.
Bbette mag een nachtje blijven. Voor een diagnostische opname. Het diagnostische klinkt bijna geruststellend. Ze gaan ademhaling en zuurstofwaarden monitoren. 's Ochtends bloedprikken om bloedgas te meten. Mamma mag ook blijven logeren. Op een stretcher.
'angst/informatie'. Geen gekke dienstverlening voor de ontvangstbalie in een kinderziekenhuis. Vooral voor ouders die hier binnentreden. Vol gedachten, tussen hoop en vrees. Maar vol goede moed om je kind, die het doktertje spelen op locatie reuze-interessant vindt, natuurlijk niets te laten merken.

Goedemorgen

Daar zijn we weer. Aan de slag voor het salaris. Vandaag er op uit. Verslag doen van een evenement. Dus met professionele permisie de deur uit. Zo lijk ik een ontsnapte loonslaaf of op een soort proefverlof uit een dolhuis, het dagverblijf voor gelukzoekers.
Weg van achter een bureau, geen computer voor de neus en eens een ander uitzicht dan Microsoft Outlook en Word.
De buitenwereld wacht. 'Hallo, ik ben er even niet', luidt de boodschap. Hierover piepen laat ik achterwege, een bericht inspreken is onnodig.
'Hij zit niet op zijn plek', zullen tevergeefse bellers horen. Ach, wie zal hem missen?

Hatsjie

Het is weer terrassenweer. Horeca-exploitanten geven het sein, voor hen is het seizoen begonnen. Stoelen en tafels staan klaar. Parasollen bij de hand. De binnenstad is zichtbaar in haar element en keert zich naar buiten. Zon en wind stoeien om een plek op het plein. ’s Morgens en in de schaduw is het nog te koud om op het terras te zitten. Liever wacht men tot de wolken de wijk nemen. En de middagtemperatuur oploopt.
De naderende zomer ontvouwt een andere wereld. De mensheid toont zich weliswaar op straat maar is besluiteloos. Heen en weer geslingerd tussen koud en warm, binnen en buiten, bloot of bedekt, een trui dan wel hemdsmouwen. Het lijdt geen twijfel; lente houdt ons voor het lapje. Mei neemt ons mooi in de maling. De weergoden trappen elkaar op de tenen tijdens een tango.
Het mag dan weer terrassenweer zijn maar binnen is het – “Hatsjie!, sorry” - toch behaaglijker.

Achterplaats

Wie veel reist... leest zich in. De reisboekverkoper grossiert in gemeenplaatsen en geeft klanten een doel. Wegenkaarten voor de woestijn, hangplekken in Hong Kong en een kiss and ride in Kameroen. Elke achterplaats in Azerbeidzjan staat op de plank. Altijd prijs en dus kassa, met ruim aanbod in huis.
Eenmaal de bestemming bereikt, geen neus meer in de boeken. De afgerekende Lonely Planet vol ezelsoren, daarna proefondervindelijk op expeditie, speurend naar verhalen voor thuis.
Hoe uitheems is een middenstander als gids met een grootboek die wat te stellen heeft bij menig journaalpost. Als de boeken aan het eind van het jaar maar kloppen.
“Reist u zelf veel, mijnheer?”, durf ik te vragen bij het betalen van een prentbriefkaart vol Budha-beelden, ver weg vastgelegd.
“Wie moet er dan op de winkel passen?”, luidt de wedervraag die me leidt naar een bekende weg.
Het brengt me direct dicht bij huis.

Klak

Hier ligt een bruggetje. Dat mij met lang geleden verbindt. De enige Nederlandse Paus, Adrianus de zesde, kocht het pand in 1517. Maar... ieder huisje heeft zijn kruisje. Het noodloot liet zich eeuwen later afzetten. Om gewichtig uit de limousine te stappen. Seyss-Inquart, Göring en Himmler hielden halt voor deze deur. Hun rechterarm geheven. De hakken van glimmende laarzen tegen elkaar. ‘Klak’, klonk boven de Kromme Nieuwegracht. Zoals protocollair vereist. Het huis vol historie ziet het plechtig aan.
Limousines rijden af en aan. Tot op de dag van vandaag. Nu vergaderen andere hooggeplaatsten of laten lieden zich in echt verbinden. Hoera voor het huwelijk tussen heden en verleden. Het al houdt al vele oorlogen stand.

Klein

De bezorger van mijn ochtendblad is kennelijk met meivakantie. Voor de tweede dag achtereen maak ik een krantloze start. Ook al kan ik al het nieuws volgen op televisie, teletekst en internet mis ik toch het bladeren in papier.
Op het station laat ik Metro, Spits of De Pers links liggen. In de kolommen van de gratis titels weet ik heg noch steg. Eigenlijk voel ik me helemaal niet thuis in een nu.nl, maar dan in gedrukte vorm. De persberichten staan keurig op een rijtje dat wel, volop verlevendigd met advertenties. Meestal van bedrijven en producten die mij moeten missen in hun doelgroep.
De straten zijn leger dan normaal, snelwegen stromen door en ik vind zowaar een zitplaats in de Sprinter. Weten dat velen in Midden en Noord-Nederland vakantie vieren, ondanks dat ik onderweg ben naar kantoor, draagt bij aan mijn vakantiegevoel.
Zonder mijn ochtendblad zie ik met eigen ogen hoe de wereld er bij ligt. Die wordt veel kleiner maar dit is wel zo overzichtelijk.

Boerenbedrog

In Leidsche Rijn wordt mij na omzwervingen door woonpark de Hoge Woerd ongevraagd de weg gewezen naar de plattelandswinkel. In geen velden of wegen is platteland te bekennen. Velden trouwens ook niet, wegen des te meer. Het enige streekproduct alhier schijnt baksteen te zijn. Nieuwsgierig naar welk platteland ze verder verkopen besluit ik een kijkje te nemen.
De winkel is helaas gesloten. Alle kavels ommeland zijn zo te zien allang verkocht. Het lijkt erop dat men in de winkel uitsluitend gebakken lucht verkoopt. Daar kunnen de bewoners, dolblij dat ze 'buiten' wonen, geen genoeg van krijgen.
Doe mij ook maar een onsje meer boerenbedrog.

Verzoek

Deze etalage oogt uitnodigend. Gemaskerde mannen zijn mooi. Wees een stoere vent. Kom ons overvallen of ga binnen afrekenen...
Dit is de goden verzoeken. Toch eens informeren wat het kost. Zo'n A-merk bivakmuts.

OK

Daar sta ik voor een dichte deur. Te wachten als onbevoegde. Me af te vragen of het OK gaat met de kleine patient op de ok? Nergens een electronisch informatiebord met snijgegevens of een tussenstand. Geen schema op een whiteboard voor de verdere route naar de uitslaapkamer. Noch een verwachte aankomsttijd in de gang naar de afdeling.
Gelukkig blijkt alles oké.

Extra

De stad ontwaakt. Broodjes worden gebakken. De kraam wacht 'afgetuigd'. Op een nieuwe dag vol verkoop van forse Italiaanse bollen belegd met kaas, salami en geraspte groenten. Met extra pepertjes! Waar een kleine stad (sinds kort 300.000 inwoners) lekker in kan zijn. Mario Nistro zou ereburger moeten worden.

Van onderen...

Een van de twee luchters in de hal van het Utrechtse stadhuis. De lichtkroon hangt in volle glorie aan het plafond. De kaarsen branden voor de feestelijke gelegenheid. En schitteren in een hoofdrol. Er waren volgens mij meer brandende kaarsen dan dat er gasten waren. En dat terwijl veel bezoekers moesten staan. Net als de kaarsen. Toch gaven de mensen minder licht.

Beloning

Ingmar Heytze (midden), zijn verloofde en burgemeester Wolfsen van Utrecht in een onderonsje na de plichtplegingen rond de uitreiking van de C.C.S. Croneprijs 2008. De gelauwerde dichter kreeg even daarvoor alle lof toegezwaaid door de burgervader van zijn omniversum en ontving € 10.000,00.

Dag

Opnieuw is een dag voorbij. En weer valt een avond. Het gaat maar door. Dag in dag uit. Terwijl er zoveel belangrijks en ingrijpends is - dichtbij en verder weg - om even of zelfs lang bij stil te staan. Bij dierbaren die ik nauwelijks zie vanwege..., ja, vanwege wat eigenlijk?
Gelukkig zijn gedachten lang en ruim. Zo komen veel aardige en lieve mensen in mijn hoofd en hart geen aandacht tekort. Maar zullen ze dit weten of merken?

Straatrumoer

Binnenstadbewoners hebben schoon genoeg van de herrie, verkeer, rommel op straat en wildplassende horecabezoekers....
Wat verwachten ze dan? Een smetteloos stiltegebied?
De historie galmt je tegemoet. Mijn voetstappen klinken over scheve stoepen. De tijd heit, klokken spelen.
Het is het geluid van de binnenstad dat mij enkele jaren zo vertrouwd was.

Sprookje

Het leven is een sprookje. De westerse wereld lijkt op Disneyworld. De stad moet ik bijkans 'ondergaan en beleven' als attractiepark.
We leven in een paradijs. Als je het wilt zien tenminste.