Slow is het nieuwe sloom

Gelukkig ben ik weinig gepest. Wel werd eens iets geroepen in de trant van: 

'Hee slome!'

Haantje de voorste was ik inderdaad niet. Nooit geworden ook. Heb ik daar iets door gemist? Integendeel. Als 'slome' had ik meer plezier van een potje schuifelen tijdens de klassenfuif. Deed het met aandacht. Beleefde heuglijke momenten intenser, in elk geval langer dan de snelle boys. Tegenwoordig vervang ik 'sloom' liever in 'slow'. Zo krijgt het direct een positieve wending. Er is een heuse Slow Movement. Voorbeelden zijn:  Slow Food, Slow Gardening, Slow Money, Slow Parenting, Slow Travel, Slow Art, Slow Media, Slow Fashion, Slow Software Development, Slow Science en Slow Good. 

In mijn blogpost Mijl op zeven noem ik 'Slow Journalism'. Een vorm van journalistiek die Paul Salopek wil bedrijven tijdens  zijn Out of Eden Walk. Het idee van 'slow journalism' spreekt me steeds meer aan. Mij kan het een nieuwe dimensie geven. Aan het oude, vertrouwde. Zo overweeg ik de dagelijkse woon-werkexpeditie van 3bergen, via Odijk en Bunnik naar Utrecht vorm te gaan geven. De grote thema's die Salopek wil aanroeren liggen ook op mijn route. Neem klimaatverandering. De manische massamobiliteit heeft beslist invloed op in elk geval de luchtkwaliteit. 

Zo zijn er meer voorbeelden te noemen. Je hoeft geen hemelbestormer te zijn om interessante en wetenswaardige dingen te zien. Zelfs dichtbij, onderweg naar je werk. Best cool eigenlijk om sloom, uh, ik bedoel 'slow' te zijn.      

Hoe gaat het?

Bij binnenkomst schudden we de hand. Ik vraag hem: 

'Hoe gaat het?'

Zonder belet waai ik aan, bij iemand in verre van florissante omstandigheden. Wat kan de reden zijn dat ik de vraag stel terwijl het antwoord bekend is?

Beter was geweest om te vragen: 'Hoe gaat het vandaag met je?'

Mijn entree is overrompelend. Een man van middelbare leeftijd die het ogenschijnlijk voor de wind gaat, steekt zijn blakende hoofd om de hoek. 

'Joe-hoe!'

Hollands welvaren stapt onverwacht binnen. Een tragiek-toerist. Goed, je informeert oprecht naar iemands welzijn. Terwijl zijn verschijning al antwoord geeft. Het gelaat spreekt boekdelen. Hij ziet er beroerd uit.

Ik overval hem misschien. Met mijn te veel, mijn te goed. Voel me ongemakkelijk bij zijn ongemak. We brengen elkaar in verlegenheid. Ik weet ondertussen wel beter. Niets is wat het lijkt. Zelfs iemand met een vaste baan, ongebroken relatie, gezin en goede gezondheid kan zich belabberd voelen. Of neerslachtig. Misère kent verschillende niveaus.

Al is de vraag belangstellend bedoeld of louter beleefdheid. Het blijven woorden.

'Slecht', luidt zijn antwoord.

Volgende keer geef ik zwijgend een hand. En wissel een betekenisvolle blik. Of kijk hem begripvol aan.  

Geen bal

Doe Maar zong in 1982:

'Er is geen bal op de tv
Alleen 'n film met Doris Day
En wat dacht je van net twee
Ein Wiener operette Nee!
Er zit een knop op je TV
Die helpt je zo uit de puree
Druk 'em in en ga maar mee'


Onder de noemer Geen bal, elke zaterdag een quote van een televisiekijker. Steevast een man van gevorderde leeftijd die vanuit de luie stoel commentaar geeft bij zijn zoveelste avondje 'buizen'.

Plat du jour

Papier is eigenlijk een plat middel. Het krijgt pas reliëf door inkt. Met bedrukking verschijnen er heuvels, schachten, zwart, wit en grijstinten. Bloed, zweet en tranen. En licht en donker. Elke glossy is een nieuwe schepping. 

De televisie leek in aanvang zo verheffend. Het apparaat kreeg een centrale plaats in vrijwel elke woning. Joekels van beeldbuizen hoorden steevast bij het interieur. Pontificaal in de zitkamer. Paraat voor elke gewenste inzet. Zelfs uitgeschakeld straalde het gezag uit. Als een gevallen generaal. 

De nieuwere toestellen benaderen de platheid van papier. Neem LCD en plasma. In een stortvloed van rood, groen en blauw wordt een onwerkelijke werkelijkheid geopenbaard. Iets dat er niet is. Sneller en feller. 

Hoe je er ook naar kijkt, het getoonde blijft omlijste beweging van elders. In de buurt is alleen een plat beeldscherm. Met eentjes en nulletjes die een gebeurtenis visualiseren. Waar ik niet bij ben. De technische vooruitgang werkt in zekere zin bevreemdend. We beleven steeds meer en meer. Zonder het mee te maken, aan den lijve te ondervinden. We beleven een werkelijkheid die ergens anders wordt heengezonden. Wat we zien is de aangesmeerde waarheid van anderen. Die willen dat ik zie wat zij willen dat ik zie. Een voorgeschotelde echtheid. Die er, toegegeven, soms best lekker uit ziet. Maar schijn bedriegt. Het is fraai vorm geven aan wat in feite zeer plat is. Maar voor je het weet ben ik te gulzig, en verslik me. Net als het onbeperkt eten concept. Na overdadig all in schransen stik ik in de fragmenten en memorabele momenten. Juist het onmatige aanbod doet mij de das om.  

Daarom heb ik besloten de aangesmeerde waarheid van anderen nog maar mondjesmaat toe te dienen. Dat ik een uitzending gemist heb, is een zegen. Weer een memorabel moment rijker. Met muziek luisteren, een blogpost tikken, lezen, stilte en meer van dat moois. 

Mijl op zeven

In de voetsporen van je voorouders treden, noemt hij het. De Amerikaanse journalist Paul Salopek trekt de stoute schoenen aan en gaat te voet vanaf Afrika, via Saoedi-Arabië naar Azië. Langs India en China richting Rusland. Dan via Noord-Amerika naar Zuid-Amerika. Naar Patagonië om precies te zijn. De wandeltocht duurt zeven jaar. National Geographic doet verslag van de reis.

Dubbele stappen

Alleen wat in de rugzak past, neemt de 50-jarige Salopek mee. Bij terugkomst is de lange afstandwandelaar 57 of misschien al 58. Hij wil onderweg grote verhalen schrijven over thema's als klimaatverandering, armoede en massamigratie. Om de 100 mijl volgt een pennenvrucht. 'De mijl is een lengte-eenheid van oorspronkelijk een afstand van duizend dubbele stappen', zo kom ik te weten door Wikipedia. Omgerekend volgt zo'n beetje na elke 160 kilometer een verslag, reportage, interview of iets dergelijks.

Op en neer

Paul Salopek zal een notebook bij zich hebben, of op z'n minst een smartphone. Over de kredietwaardigheid van de tweevoudig Pulitzer Prize winnaar maak ik me geen zorgen. Een creditcard neemt weinig ruimte in beslag. In voorkomende gevallen, eventuele familieomstandigheden, vliegt hij even op en neer naar huis. Nieuw schoeisel en passende kleding zal op de route gereed liggen. In een hotel, vast en zeker.

Blokje om

Het blijft hoe dan ook een eindje tippelen. Petje af voor Paul. Stap voor stap zal hij zijn missie volbrengen. Met een 'mozaïek aan verhalen' als resultaat, te volgen via http://www.nationalgeographic.com/outofeden/ en  http://lab.outofedenwalk.com/

Het leven van alledag gaat ondertussen verder. Je zou net zo goed een blokje om kunnen. Afstand en tijd veranderen de geschiedenis niet, evenmin verandert vandaag door de voettocht van Paul Salopek. Zullen zijn grote verhalen dat wel doen?

Weinig betekenis

'Er is tegenwoordig te veel informatie en te weinig betekenis', aldus de wandelverslaggever. Waarmee mijn persoontje informatie verstrekt. Al bloggend werk ik vrolijk mee aan 'te veel informatie'. Paul Salopek doet zelf ook mee aan 'te veel informatie'. Door middel van tekst, beeld en geluid verspreiden. In het kader van de voetreis door hem 'slow journalism' genoemd. Wat is de betekenis van in zeven jaar 21.000 mijl afleggen? Slow journalism kan ook met een ommetje in de buurt.

Alle Joop van Zijlen bijzetten

Jaarlijks trakteert de NOS de kijkers op 1 januari op het Neujahrskonzert van de Wiener Philharmoniker. Een pensionado-project voor de voormalige nieuwslezer Joop van Zijl (78). Om in de sfeer te komen was er op oudejaarsavond al de Tijd voor MAX Oudejaarshow, met onder meer Mies Bouman (83) als gast. Joop van Zijl en Mies Bouman brengen als geen ander in beeld dat televisie een achterhaald medium is. Een Gooische serviceflat vol open deuren. Vergane glorie uit de vorige eeuw. Het zijn uitsluitend senioren en oudere jongeren die naar het journaal kijken. Om stipt 20.00 uur. En later op de avond inschakelen voor Nieuwsuur.

Ondertussen verandert de wereld. Jongeren stemmen af op hun digitale kanalen. Zijn eigen mediamanieren aan het leren. Ze creëren nieuwe zuilen zoals Hyves, Facebook, Twitter en Tumblr. Jongens en meisjes schitteren als anchor op hun eigen medium. Elk bericht is breaking news, de hele dag door prime time. Ga daar maar publiek tegen aan omroepen. Probeer de jongere generatie eens bij de les te houden.

Terug naar Hilversum. De gedroomde fusie is die van MAX met de NOS. Binnen een paar jaar zijn de presentatoren en de doelgroep vanzelf verdwenen. Dat levert een miljoenenbesparing van gepasseerde tv-stations op. Ruimt heerlijk op al die oude, versleten koppen. Omroepiconen uit de twintigste eeuw kunnen bijgezet worden in Hilversum. Het Nederlands Instituut Beeld en Geluid als mediaal mausoleum. Maak van het Mediapark een geriatrisch pretpark. Met als therapie de godganse dag beelden bekijken van voorbije dagen. Those were the days. Televisie is een oude doos, en niemand wil 'm weggooien.

Chocobombe-check

De namen van verschillende vuurwerkproducten spreken boekdelen als feestartikel. Neem Moon Travellers (with whistle), Crackling Spinner en Celebration Cracker XXL. Verder lees ik over cakes, fonteinen en pijlen. De naam Grondbloem blijft me het meeste bij. Het heeft iets poëtisch, zou tevens pleonasme kunnen zijn. Immers, zijn niet alle bloemen grondbloemen? Zonder grond, geen groei. Zonder aarde en water lijkt er geen beginnen aan als bloem. Zonder grond geen bloem.

Voortbordurend hierop, klinkt grondbloem ineens minderwaardig ten opzichte van de spreekwoordelijke muurbloem; een meisje dat ongevraagd overblijft, dat voortdurend aan de kant zit tijdens een dansavond. De grondbloem zou een meisje kunnen zijn dat aan de kant ligt. Gelijk een junkie in de goot. Dan kun je beter aan de kant tegen de muur zitten.

Ach, de naamgeving van ander vuurwerk verbloemt nauwelijks het geweld aan boemen en bammen: Thunder, 90 schots mitrailleurband, Super Ratelband met, naar keuze, 90, 400, 1.000 dan wel 1.500 shots. De Powerbox Stinger bevat volgens de folder: ' 152 schoten puur geweld'. De overtreffende trap is de Powerbox Extreme met 'snoeiharde beuken'. Wat te denken van 'de hardste single shot mortier van Nederland' de Flower Thunder 18. Ben benieuwd of de 'zeer zware' mortier Rockett XXL nog harder beukt.

Zo knallen we met 'puur geweld' het nieuwe jaar in. Het kerstnagerecht Chocobombe van Jamie Olivier was in dit licht bezien evenmin vreedzaam te noemen. Een snoeiharde beuk voor menig buikje. In oorlogen in voorbije dagen was er wel eens een wapenstilstand tijdens de feestdagen. In de 24-uurs-economie lijkt er geen tijd voor vrede. Doorknallen luidt het devies.