Slaap

In slaap vallen in de trein, en in Maastricht wakker worden, dat lijkt me wel wat.

Kijken

Nu weet ik hoe het is als je met koeienogen bent aangekeken.

Hop

Eén van de genoegens van het buitengebied is om vrij te zijn van medemensen. En dieren te ontmoeten. Die achter een hek op een kluitje staan. En daarmee overeenkomst vertonen met onze eigen soort. Dat werpt een schaduw over het beestenspul. Zo blijf je aan de gang en is er sprake van het paard achter de wagen spannen.

Stroom

Hier geldt de vaart der volkeren. Stilstand is immers achteruitgang. Trouwens, waar moet je stilstaan? De rijbaan kent geen berm maar hoge betonnen randen. Even uitwijken of zomaar ergens parkeren is uit ten boze. Op afwijken van het gebaande pad is niet gerekend. Voor voetgangers lijkt helemaal geen plaats bij de Langerakbaan. Een fietspad kruist de verkeersweg. Een punt waar fietsers heel goed uit hun doppen moeten kijken, om te voorkomen dat ze voor de sokken gereden worden. Het verkeer raast, sjeest en zoeft voorbij. De mensen achter het stuur verblikken of blozen niet.
‘Ruim baan voor mij’, luidt de boodschap zodra ze hun weg vinden op de banen en assen van asfalt die hun biotoop doorkruisen.
‘Aan de kant.’
In zekere zin verblikken de mensen wel. Ze vreten kilometers en doen het niet voor minder. Tussen de wielen wonen ze, en dragen met verve uit: ‘Blij dat ik rij.’
In de nabijgelegen 30 kilometerzones waant de wandelaar zich veilig. De toevallig passerende eenling mag zich enkel vertonen in daartoe aangewezen gebied. Voor de rest is alles berekend op de stroom van de massa.

Loopje

Een loopje nemen. Met de waarheid. Dat doen we allemaal wel eens. Als je een koning bent worden je loopjes scherp in de gaten gehouden. Dan is de waarheid hard en onverbiddelijk. Iedereen weet het ineens beter, wie je bent, wat je deed, wat je naliet. De menigte gaat jouw gangen na alsof het hun eigen gangen zijn.
Doe de rechter hiel omhoog, sleep de linkervoet naar achteren, doe de rechter hiel omlaag, en je linker hiel omhoog, sleep de rechtervoet naar achteren. Beweeg de armen zoals ze ook bewegen als er vooruit gelopen wordt, beweeg de nek van voren naar achter.
Herhaal het bovenstaande. Zoals de koning vele malen herhaalt en herinnert wordt.
De koning beweegt voort. Hij wist heus wel beter en al heeft hij nooit van Multatuli gehoord is hij het roerend eens met de zin:
'Vanaf de maan gezien zijn we allemaal even groot'.

Knien

Vorige week maandagavond bracht ik een bezoek aan vriend Marcus in Maastricht. We aten in café Sjiek aan de Sint Pieterstraat. Al het personeel, de vrouwelijke Vlaamse chef incluis, kent hem en daarom was het onthaal allerhartelijkst. Veel wijnhandelaren en restauranteigenaren bezoeken Café Sjiek.
Eerst haring met een glaasje ijskoude Akwavit, daarna asperges met truffelolie en brokkelkaas, gevolgd door Knien in ’t Zoer oftewel konijnstoverij met gedroogde pruimen. Daar dronken we een mooie wijn bij, een Riesling. Achteraf espresso met grappa van chardonnay.
Wat kan het leven goed zijn. Op een maandagavond in Maastricht.
De volgende morgen om zeven uur zag ik op weg naar het station de Servaasbrug liggen. Met dagblad De Limburger ging ik de trein in. In een familiebericht las ik in onvervalst pseudo-Duits: 'Es ich murrrege umval kin iech zegge ich höb genoten vaan ut leven'.
Zo is het maar net.
Om 09.30 uur zat ik weer achter de PC op mijn werk... Het kan verkeren.

Op de foto poseert Mike achter de grappa.

http://www.cafesjiek.nl/

Knokenhuis 2.0

Het internet geeft de dood een gezicht. In woord en beeld, zelfs bewegend. Of het nu gaat om een demonstrant in Teheran of een architect in eigen land. Terwijl intimi de overledene de laatste eer bewijzen ligt de doopceel van een betreurde voor het digitale oprapen ten overstaan van Jan en alleman. Je kunt bijkans het ganse knokenhuis Google-en. Alle levenstekens staan keurig op een rij. Een laatste reactie, inclusief mobiele telefoonnummer, op een verenigingssite, proeven van bekwaamheid, foto’s en het LinkedIn-profiel. Voor ik het weet ben ik een directe connectie van Magere Hein… Zelfs na het uitblazen van de laatste adem blijft de mens online actief. Aan de hemelpoort ontbreekt een almachtige moderator of administrator die met één druk op de knop al mijn gegevens wist.
Op internet blijf je leven of juist doodgaan. Het wereldwijde web geeft zelfs de eenvoudige sterveling voor eeuwig bestaansrecht. Als platgereden dieren zullen velen achterblijven op de digitale snelweg. Een verzameling bits en bites herinnert als virtuele resten aan hen die ons ontvallen. Kadavers opgebouwd uit enen en nullen die weliswaar de gieren trotseren maar waaraan op den duur de levenden met 2Mbps aan voorbij snellen.