Gewapend

Hoe onschuldig. Het wordt donker. Ik ruim het kinderspeelgoed op dat her en der in de tuin slingert. Een pop, een plastic geweer. Ik leg ze weg. Ineens openbaart zich een gewelddadig tafereel. De pop is een rebel geworden. Kinderspeelgoed is de onschuld verloren. Een lid van een of ander doodseskader houdt zich op in de speelhoek. Of zie ik het nu iets te gekleurd? De kinderen liggen inmiddels vredig te slapen terwijl papa het oorlogstuig ontwapend.

Bermkei

Kunst in de openbare ruimte. In een tijd van crisis een welkome vorm van armeluisvertier. Als je het wilt zien tenminste. Jammer genoeg ontbreken vaak de bordjes. En weet je heg noch steg in de openluchttentoonstelling. Een catalogus ontbreekt al helemaal.
De gemiddelde landloper of vagebond is niet uitgerust met een smartphone, zodat deze kan opzoeken dat hier werk staat van Ton Kalle in het kader van Een lint vol lust.

Spatbord

Het moge duidelijk zijn. De afdeling Verkeersaanduidingen vliegt uit de bocht en heeft niet voor elke gewijzigde situatie het passende bord. Slipgevaar met een voertuig op een fietspad lijkt wat vergezocht.

Changement

Wat kun je er van zeggen? Van de lamsschenkel in Star Ferry, een slok droge witte wijn terwijl twee sleepboten aan een lijn gevolgd door een cruiseschip voorbij schuiven. Dat was nog maar het begin.
Daarna naar boven. De optredens, prijsuitreiking, dankwoorden, weer optredens, een afterparty, nog meer optredens. Ritme, melodie, thema, improvisatie kregen beurtelings vleugels. Gitaar, piano, bas, viool, saxofoon, trompet en drum wisselden elkaar af. Leeglopende spuugkleppen, applaus. Het geroezemoes. Vanuit het café uitzicht over de rivier. De avond was toen al gevallen. Het bal waarin bewegend licht verstild licht ten dans vroeg was begonnen. Bij de uitgang ving de wind zijn tocht aan op de kade. Hier kom ik terug, dat is zeker.
Een terugreis over de lege rijksweg waar vanwege de werkzaamheden de maximum snelheid verlaagd was van 90 naar 70. De aankomst in de provincie.
Wat kun je er van zeggen? Dat de avond voorbij ging in een bonte aaneenschakeling van wisselend decor.

Flux pleonasme

Met gezwinde spoed onder. Zoals altijd.

Alphabet Street

Als pseudo-geletterde ben ik het wel eens flink beu. Zo'n alfabet dat zich op allerlei manieren aan me opdringt. De woorden die me achtervolgen, de zinnen die me zomaar invallen. Het continu letterneuken en de puntjes op de i zetten. Soms ontworstel ik me aan boeken, kranten of laptop en ga de straat op. Maar zelfs daar kom ik ze tegen. In het wild.

Snuiven

Vers leesvoer ingepakt op de eettafel. Literaire Boekhandel Lijnmarkt belde. Uw bestelling is binnen klonk het met een vriendelijke vrouwenstem. Bestelling? Kon me niet heugen een titel in bestelling te hebben.
Roes, samengesteld door Hafid Bouazza, verklaarde ze nader. O ja, wacht eens even. De bloemlezing over drank en drugs in woord en beeld. Die zou vier jaar geleden al verschenen zijn. Telkens werd publicatie uitgesteld. De auteur zag ik wel eens zitten in café De Zwart aan 't Spui in Amsterdam. Hij zou verslaafd zijn aan absint.
Eenmaal in de winkel op donderdagmidag natuurlijk gecontroleerd of Huibers heeft honger - de beste recepten en verhalen van Marcus Huibers - er al lag. Drie exemplaren, naast de Dikke van Dam. Nog voor de presentatie op vrijdag 23 april. Vooruit, ook maar inpakken. Eéntje dan.
Zo kan het zijn dat in paars pakpapier 603 pagina's over genieten en genotsmiddelen ter tafel zijn gekomen. Nu niet vergeten mezelf te laven aan al het lekkers in het leven in plaats van tussen de regels door de aangename gewaarwordingen van anderen op te snuiven.