MacPoes

'Maxima!'

Kwam net voorbij fietsen. Een mevrouw naast me riep haar voornaam. Niet bepaald een voorname manier van aanspreken. 'Koninklijke Hoogheid' was beter op z'n plaats geweest. Maar ja, dat bekt niet zo lekker.

Bovenkamermeisjes

Ik had kamermeisje kunnen worden. Bij wijze van spreken. Maar ik werd minibarman. Dat is meer een jongenstaak vond het uitzendbureau. Drank bijvullen en nootjes. De kamermeisjes kwam ik wel eens tegen op een van de verdiepingen. Je hebt ze in alle gedaanten. Kamermadame, kamermokkel, kamermoeke, kamermoppie. Alsof elke kamer een eigen meisje heeft. Een kamermaitresse heb ik zelf nooit leren kennen in ons hotel.

Wat doet een kamermeisje op een kamer van een gast die aan het douchen is? Tja, soms is ze badkamermeisje. Als de huiskamer, woonkamer, zitkamer en wachtkamer gedaan zijn. Ze zitten overal die meisjes. Er is genoeg forensisch bewijs voor te vinden. En als ze zich niet in welke kamer dan ook bevinden, verblijven ze in menig mannenhoofd. De bovenkamer. Of een deel van hun lichaam in elk geval. Billen, borsten dan wel benen.

Een hotelverblijf kent eigen mores. Er bestaat een bordje met boodschap om ongemakkelijke situaties te voorkomen. ‘Do not disturb’, luidt het internationale gebod. Sommige gebruikers controleren de kortste route naar de nooduitgang. Anderen zoeken kamermeisjes. Er is verder weinig aanloop in slaaphuizen. De kamermeisjes bieden gegarandeerd dagelijks bezoek op gezette tijden. Je hebt altijd aanspraak na het inchecken als gast. Hoe proper wil je het hebben? Alle smetten worden weggepoetst. De vuile was afgevoerd. In een hotel is alles aan kant. Gedane zaken worden met een creditcard afgehandeld.

Misschien bestaat er zoiets als logies met kamermeisje. En ontbijt. Alsof het deel uitmaakt van de overnachting. All inclusive in de ruimtste zin van het woord. In sommige hotels is dat nu eenmaal zo. Waar een ‘happy end’ in de huisregels staat. Elke dag komen er weer nieuwe meisjes. Voor andermans gerief. En uitwissen van de sporen in de beslapen sponde. Om de afgelopen nacht als niet terzake te beschouwen.

Ceremoniële kolder

Vanaf woensdag 27 april - heel vroeg in de morgen - tot en met woensdag 4 mei 2011 ontloop ik de ceremoniële kolder hier te lande en ga tijdelijk 'uitburgeren'. En verblijf in ballingschap te Bodrum, Turkije. Daar zal ik 'embedded' opgaan in het massa-toerisme en bij terugkomst heel niche verslag doen als undercover chroniqueur op Bloothooi. Op bevrijdingsdag zal ik weer ingevlogen worden naar het thuisland. Achterblijvers wens ik veel nationaal feestgevoel toe en natuurlijk een noodzakelijk portie Nederlanderschap.

Utrecht by night

Elk etmaal wordt de stad geboren
niet overdag maar in de nacht
is een volgende schets bedacht
om iedereen te bekoren

Steden bouwen blijft mensenwerk
dienaren die dromen tekenen
plannen in detail berekenen
bundelen kracht tot sterk merk

bij ontwikkelen hoort slopen
men kwijt zich van kerntaak
de visionair is afgedropen

die gaat vol vuur voor erezaak
z’n eigen Trajectum Lumen lopen
lichtend toonbeeld van goede smaak


Dit SOnnet, een tweede in een reeks SOnnetten over stedelijke ontwikkeling op intranet van StadsOntwikkeling (SO) gemeente Utrecht, werd geschreven in het kader van Gedichtendag 2011 met als thema Nacht. De eerste met de titel Dingstad verscheen in 2008.

Hieronder meer informatie over de bedoeling van gedichtendag en het thema.

Hét poëziefeest
Gedichtendag is ieder jaar hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. Op 27 januari 2011, de laatste donderdag van januari, staat de poëzie een dag lang in het zonnetje. Liefhebbers verspreid over Nederland en Vlaanderen organiseren op die dag een grote diversiteit aan eigen poëzieactiviteiten op scholen, in bibliotheken en winkels, culturele instellingen, op het werk of gewoon op straat. Kranten, radio, televisie en het internet klinken die dag een stuk poëtischer.

Nacht
Het thema van Gedichtendag 2011 is Nacht. De eeuwenoude fascinatie voor de nacht maakt het tot een van de meest bezongen onderwerpen. Gedichtendag 2011 wordt met dit thema ook een beetje Gedichtennacht. Remco Campert schrijft de Gedichtendagbundel 2011.

Stuitborst - het begin

Wel nu. Mijne Heren en eventuele dames natuurlijk ook, de stichting Stuitborst is aanstonds aanstaande waarmee ik maar wil zeggen dat de zaken voorspoedig lijken te gaan.

De stichting Stuitborst dus, stelt zich ten doel om stotende kwesties onder de aandacht te brengen. Inderdaad, voorvallen, gedrag en standpunten die ons tegen onze borsten stuiten. Ten einde die afkeer inzichtelijk te maken. Ons aller afkeer, dat wil zeggen, namens de bestuurders sprekende dan. Wij zijn daarom verguld dat we via weblog Bloothooi zo nu en dan onze afkeer kenbaar mogen maken.

Om een voorbeeld te geven van de gemeenschappelijke afkeer volgt hier een van de eerste beginselen.
Wij bannen voor 2011 en daarna de woorden 'links' en 'rechts' uit, omdat deze binnen het politieke debat onnodig een tegenstelling teweegbrengen. Stichting Stuitborst i.o. voert uitsluitend debat op basis van inhoud en argumenten. En niet vanwege de vermeende tweedeling die domme lieden zich louter uit gemakzucht graag voorstellen en daarmee elke vorm van nuance vermijden. Zulks is bepaald geen hobby van ons.
Wij pikken het niet langer, en laten ons niet langer links en rechts tegen onze borsten stuiten.

Namens het bestuur van de stichting Stuitborst i.o., en enkele belangenloze begunstigers, wens ik u een aangename laatste week van het huidige jaar.

Toe-nou-toch-tegenspraak

Wat een vakvrouw vermag. Dertig jaar vorstin. En evenzovele kersttoespraken. Is die van 2010 de laatste? In elk geval de eerste met een vooruitwijzing naar de inhoud. De Rijksvoorlichtingsdienst laat in een officieel bericht op kerstavond weten dat ‘de traditionele kersttoespraak van de Koninigin’ dit jaar gaat over bemoediging en burgermoed. Wel opvallend die openheid vooraf. Alsof Oranje-leaks met deze annonce is voorkomen. Had Frits Wester de hand weten te leggen op de tekst?

Wapengekletter

De Tweede Wereldoorlog krijgt een eervolle vermelding, zo informeert de RVD geruststellend. “Uit de Tweede Oorlog kennen we we indrukwekkende voorbeelden van persoonlijke moed.” Pardoes zie ik Prins Bernard zaliger voor me, aan de roze champagne met wijlen mevrouw Mulder-Gemmeke. Maar dit slechts terzijde. De Koningin trekt dus uitgerekend op eerste kerstdag jarenlang wapengekletter er met de haren bij, en plaatst dit als het ware naast de kribbe waarin het kindeke Jezus ligt. Alsof je de kersstal bombardeert met een Dikke Bertha. Andere kraamvisite nam goud, wierook en mirre mee.

Gulden

Toch is ons staatshoofd hoopvol: “Maar opnieuw zijn er mensen die – ver weg en soms dichtbij – in actie komen waar onrecht heerst.” Misschien geeft ze hiermee kapitein Marco Kroon een steuntje in de rug. Hare Majesteit haalt verder de zogenoemde gulden regel aan: “Behandel anderen zoals u wilt dat anderen u behandelen.” Een waarheid als een koe maar uit de mond van iemand die sinds haar geboorte een wel zeer bijzondere voorkeursbehandeling krijgt, klinkt dit onwaarschijnlijk. Zij wenst onder geen beding behandeld te worden als anderen. Majesteit hoeft geen pinstoringen en verkeersellende te doorstaan. Of de haast en hufterigheid in een willekeurig Albert Heijn-filiaal. Bovendien is de door haar geprezen gulden regel met de invoering van de euro ge-outsorced of wegbezuinigd. Gevolgd door indrukwekkende voorbeelden van zelfverrijking en persoonsverheerlijking.

Ontvrienden

Het kan H.M de Koningin niet ontgaan dat in tijden van vrede en vrije markt de macht van het getal telt. En niet de krijgsmacht. Het lijkt zo in tegenspraak. Oorlog staat lijnrecht tegenover lieve vrede die we met kerst schijnen te vieren. Naast de topomzet dan.

Zij is toch de moeder van een zoon die in een uniform trouwde? Alsof een militaire rang de verbondenheid tussen man en vrouw extra glans geeft. Je laat verdorie met vertoon het leger een Godshuis binnen. De Kroonprins gaf zijn ja-woord met een sabel. Is het soms een waarschuwing? Wil de Koningin er op wijzen dat vrede broos is en bedreigd wordt? Ze blijft strijdvaardig. Vorig jaar met kerst verklaarde ze social media de oorlog. Alsof deze menselijk contact zouden vervangen… Het Facebook van Beatrix lijkt voorgoed gesloten. Onderdanen hoef je nimmer te ontvrienden.

Spaar deze vrouw doorgedraaide Damschreeuwers en wanhopige waxinelicht-werpers. Voeg haar boodschappen in een wordcloud toe aan de biografie op koninklijkhuis.nl. Dan ben ik benieuwd welke plaats het woord vrede inneemt. Nu ga ik een waxinelichtje aansteken.

Ik wens u allen een gezegend kerstfeest toe.