Vijf

Een kijkje in deze ijskast geeft te denken. Hoewel de eigenaar in zijn eerste levensbehoefte voorziet, namelijk heel veel 'bruine boterhammen (met kaas)', zoals bier wel wordt gebagatelliseerd, zou ik er op den duur honger van krijgen. Dorst kun je hier duidelijk lessen. De flesjes missen node passend gezelschap om aan De schijf van Vijf te voldoen.

1zaam

Een gedachte op de zaterdagmorgen.
Er zijn momenten dat ik ik me omringd weet door mensen en me toch enigszins verloren voel. Tijdens het arbeidsproces. In de nachttrein. Thuis op vrijdagavond, als iedereen al in bed ligt. De eenzaamheid die ik dan ervaar, als je het zo noemen mag, is misschien meer het missen van het juiste gezelschap. Om te praten, een heildronk uit te brengen, te luisteren naar muziek of samen op de bank zitten. Elkaar tot grote hoogte brengen in overvloed van flauwheid, flair en verrassende inzichten.
De staat van eenzaamheid doet zich juist voor wanneer de vertrouwelingen, de lievelingen elders zijn. Ver weg. Soms wens ik deze dierbaren te kunnen over-'beamen' als in sciene-fiction televisieseries. Hoewel zij, weggerukt van waar ze waren, mogelijk helemaal geen zin hebben in mijn aanwezigheid.... Dan is de betrekkelijke eenzaamheid toch te verkiezen. En een goede reden eens 'vroeg' te gaan slapen.

IJdel

Dat mag in de krant, denk ik wel eens onbescheiden over een eigen pennenvrucht. Het is dan plezierig als de krant mailt met de vraag of de kleine woordbijdrage in de krant mag. Met naam en toenaam, één dagje vers, in den lande rondslingeren in treincoupés, op sofa's, of op de WC gelezen te worden, streelt mijn ego.

'IJdelheid der ijdelheden! Alles is ijdelheid!'
Dus lees vandaag NRC Next (pagina 20) of ga naar www.precies160.nl.

Nieuwspapier

Terwijl de hedendaagse nieuwsmiddelen veel sneller zijn, hecht ik nog steeds aan het lezen van de courant. Op donderdag de Volkskrant, vrijdag NRC Handelsblad en zaterdag Het Parool. In verband met mijn werk blader ik elke werkdag door het katern Dichtbij van Algemeen Dagblad/Utrechts Nieuwsblad.

Momenteel heb ik een proefabonnement op NRC Next. Eindelijk een ochtendkrant die wel te behappen is, zo op de nuchtere maag aan het begin van de dag. Dat wil zeggen rond 06.30 uur. NRC Next drukt geen familieberichten af. Het geeft me - tegen beter weten in - de geruststellende gedachte dat er bij lezers geen dierbaren ontvallen.

(illustratie van www.thechap.net)

'Communicatie'

Sinds ik in het 'vak' zit, het communicatievak, vind ik communiceren steeds moeilijker worden. Communicatie is zo'n omvangrijk containerbegrip dat zijn weerga niet kent. En telkens worden de complexiteit en de vele vormen die er achter schuilgaan teruggebracht tot dat ene woord. Communicatie. Een toverwoord.
Communiceren is vooral lastig als anderen verwachten dat ik communiceer over zaken die ik zelf nog niet weet. Of waarvan ik niet weet dat die anderen daarover geinformeerd wensen te worden. En daar dus zelf ook niet over communiceren. Communicatie dus. Knap lastig.

Demarage

Fiets ik een uur heen naar mijn werk. En weer terug. Ga ik ook nog eens een keer per week in de sportschool op de 'Bike Excite' zitten.
'Gij zult fietsen', luidt mijn gebod. In afwachting van een nieuw rijwiel, in week 48 te leveren, trap ik me ongans op een zware opoe-fiets zonder versnellingen. En tijdens het sporten op een 'home-trainer' zodat ik dadelijk op mijn nieuwe fiets als een schicht voorbij raas.

Geduld

Het strand wacht. Elke dag. Op de badgasten, het volgende getij, nieuwe seizoenen, nemen en geven. Het strand toont zich een enkele keer onstuimig, wacht van tijd tot tijd op springvloed. Het strand is wachten nooit beu. Zoveel zandkorrels, zoveel geduld. Je zou er zowaar rustig van worden.